“Je moet hier echt niet mee stoppen”

“Ik wil met de Koesterdagen stoppen.” Dat is wat ik zei. Omdat het soms gewoon te veel voelt. Te veel energie, te vaak nét te weinig aanmeldingen en te vaak de vraag: waar doen we het eigenlijk voor? Nathalie’s intuïtief vilten loopt goed, maar onze gezamenlijke dagen blijven achter. En dan ga je twijfelen. Misschien moeten we stoppen.

Een reactie die ik niet zag aankomen

Maar toen zei mijn man: “Je moet hier echt niet mee stoppen. Het is zo waardevol. Zet nog even door. Het gaat werken.” Dat raakte me. Want hij is niet iemand die hier veel over zegt. Sterker nog: hij had er eigenlijk helemaal niets mee.

Iemand die niet wil praten

Mijn man praat bijna nooit over onze overleden kinderen. Hij noemt hun namen wel, maar als het over hun dood gaat, klapt hij dicht. Dat is te pijnlijk. En de Koesterdag? Die sprak hem totaal niet aan. “Vilten? Dat is toch niks voor mij.” Totdat hij een keer meeging.

Wat er gebeurde toen hij het wél deed

Hij zei achteraf: “Ik besloot me ervoor open te stellen. En toen we binnenkwamen voelde ik meteen iets. Iets vertrouwds. Iets rustigs. Ik kan het niet uitleggen.” Er waren geen gesprekken nodig en er was geen druk. Gewoon doen. Met je handen bezig zijn, je gevoel volgen en laten ontstaan wat er ontstaat.

Wat hij meenam naar huis

Aan het einde van de dag zei hij: “Ik stapte lichter naar buiten. Ik ben trots op wat ik heb gemaakt. En ik voel de liefde voor onze kinderen nog steeds, maar zonder dat zwarte randje.” Dat vond ik bijzonder. Juist omdat hij normaal zo weinig woorden heeft voor wat hij voelt.

Daarna zei hij ook: “Ik ben geen schrijver zoals jij. Dus voor mij geen boek. Maar dit… dit is mijn manier.” Hij maakte een doek. Een tastbare herinnering. Iets dat er mag zijn. Iets dat zichtbaar is. Iets waar hij met trots naar kan kijken.

Het verhaal van die andere vrouw

En toen begon hij over een andere deelnemer. Een vrouw die de Koesterdag cadeau had gekregen. Ze wilde eigenlijk niet komen. Haar zoon was veertig jaar geleden overleden. Ze had niets van hem. Geen tastbare herinnering. Niets in huis. Ze ging er, zoals ze zelf zei, met gestrekt been in. Maar ze ging wel.

Aan het einde van de dag zei ze, zichtbaar geraakt: “Dit is het eerste en enige wat ik van mijn zoon heb.” Die zin kwam keihard binnen. Veertig jaar later had ze voor het eerst iets dat er mocht zijn. Iets dat zichtbaar bleef. Ook zij ging naar huis met een doek, zodat haar kind vanaf nu zichtbaar is. Voor haarzelf, maar ook voor anderen.

“Gebruik mij maar”

Ik zei tegen mijn man: “Maar niemand wil op de foto. Hoe laat ik nou zien wat het doet?” En toen zei hij: “Je hebt toch foto’s van mij? Gebruik mij maar.” Dat had ik nooit verwacht. Hij wil niet eens dat we foto’s van onze kinderen delen, maar hiervoor zegt hij: maak mijn verhaal zichtbaar. Omdat het te waardevol is.

Het is niet het vilten

Hij zei ook: “Ik snap best dat mannen denken: vilten? Dat is niks voor mij. Dat dacht ik ook. Maar het gaat niet om het vilten. Het gaat om het proces.” En dat is precies wat hij bedoelde: gewoon doen, niet hoeven praten en merken wat er gebeurt terwijl je bezig bent.

Waarom ik dit deel

Daarom deel ik dit verhaal. Omdat ik weet dat er ouders zijn die denken: dit past niet bij mij. Misschien dacht jij dat ook. Maar misschien helpt het je juist wel.

De Koesterdag is bovendien niet alleen waardevol voor ouders. Ook opa’s en oma’s, broertjes en zusjes, ooms, tantes en zelfs vriendjes of vriendinnetjes kunnen veel hebben aan het maken van iets tastbaars. Juist deze nabestaanden worden in het rouwproces vaak vergeten, terwijl ook zij het kind missen en op hun eigen manier zoeken naar houvast.

Iets maken kan dan helpen. Het houdt de herinnering levend, maakt het verlies zichtbaar en kan een ingang zijn om over het kind te praten. Juist als woorden moeilijk zijn, kan iets tastbaars helpen om toch dichtbij te blijven.

Je hoeft niet te praten. Je hoeft niet creatief te zijn. Je hoeft alleen maar te komen.

Meer weten?

Wil je meer weten over de Koesterdag of voelen of dit iets voor jou is? Meer over mijn begeleiding lees je op mijn site. Meer over Nathalie Roelofsen en haar creatieve werk vind je op vilting fingers. Meer lezen over de Koesterdag of aanmelden, kijk dan even op deze pagina.