“Echt? Ga je vilten? Met Mies? Vind je dat leuk voor hem? Ik vind het zo truttig. Zo jaren 70. En toch niks voor mannen.”
De reactie van mijn zus zette me even stil.
Had ze gelijk?
Was vilten niks voor mannen?
Had ik voor zijn zestigste verjaardag beter iets anders kunnen bedenken?
Ik voelde irritatie. Maar ook twijfel.
Want eerlijk: ik snapte ergens wel wat ze bedoelde. Bij vilten denken veel mensen niet meteen aan mannen. Eerder aan iets zachts. Iets tuttigs. Iets waar je als man niet direct warm voor loopt.
Maar ik wist ook iets anders.
Mensen die eerder een Koesterdag hadden gedaan, waren achteraf vaak blij dat ze toch gegaan waren. Ook mannen. Juist mannen. Vaak kwamen ze met weinig zin. Soms omdat ze het cadeau hadden gekregen. Soms omdat hun partner graag wilde. Soms omdat ze dachten: vooruit dan maar.
En achteraf bleek het heel anders te zijn dan ze hadden verwacht.
Mies praat niet makkelijk over onze kinderen.
Ik wel. Ik kan hun namen noemen. Over hen vertellen. Zeggen wat ze nog steeds voor me betekenen. Bij hem werkt dat anders. Zodra het dichtbij komt, stopt het. Dan kapt hij het gesprek af. Zelfs over mijn werk wil hij vaak niet horen, omdat het hem te veel raakt.
Maar dat betekent niet dat er niks zit.
Integendeel.
En ik weet ook: hij houdt van kunst. Hij vindt het leuk om iets te maken. Samen iets doen ligt hem meestal beter dan ergens lang over praten.
De Bob Ross-workshop was zijn idee. Daar hebben we ontzettend om gelachen. Ook abstract schilderen kwam van hem. Die werken hangen nog steeds bij ons thuis aan de muur.
Dus waarom zou dit dan ineens niks voor hem zijn?
Alleen omdat het vilten heet?
Mijn zus bleef erbij. Niks voor mannen. Niks voor Mies.
Ga barbecueën. Bier brouwen. Doe iets stoers.
Dat bleef wel hangen. Want wat als ze gelijk had?
Toch hield ik vast aan mijn keuze. Ik wist dat deze manier van bezig zijn misschien beter bij hem zou passen dan je op het eerste gezicht denkt.
Toen we binnenkwamen, nam hij eerst alles in zich op.
Na de koffie zei hij: “Ik weet precies wat ik wil maken. Een boom.”
Dat voelde als een goed begin.
Nathalie zei: begin maar.
Hij vroeg: “Hoe dan?”
Dat was meteen de kern: niet alles hoeft eerst bedacht of uitgelegd te worden. Soms is beginnen genoeg.
Ik begon. Hij volgde. We werkten naast elkaar, zonder veel woorden.
Wat er ontstond, was geen boom.
Het werd een horizon. Een krachtig beeld, met donkere tinten en heldere kleuren. En die boom? Die werd een tak met drie zijtakken.
Het was niet wat hij van tevoren had bedacht.
Maar het klopte wel.
s Avonds tijdens het eten zei hij: “Je moet hier niet mee stoppen. Ik wist niet dat er zoveel emoties in mij zaten. En dat die naast elkaar kunnen bestaan. Ik voel me lichter.”
Dat kwam binnen. Niet alleen door wat hij zei, maar vooral omdat híj het zei.
Later vroeg ik wat hij het mooiste vond aan de dag. Zijn antwoord kwam direct:
“Het proces. Het eindresultaat vind ik mooi, maar dat is niet eens het belangrijkste. Het proces was het sterkst.”
Dat vond ik misschien nog wel het meest treffend.
Want daar zit precies de misvatting. Mensen denken dat zo’n dag gaat over iets moois maken. Over creatief zijn. Over een werkstuk. Maar daar gaat het helemaal niet in de eerste plaats om.
Het gaat om bezig zijn. Met je handen. Met aandacht. Zonder dat je alles hoeft te benoemen.
En juist voor vaders kan dat heel goed werken.
Niet omdat alle vaders hetzelfde zijn. Wel omdat praten lang niet altijd de ingang is.
Toen we thuiskwamen, werden we verrast door vrienden en familie. Ze hadden een feest georganiseerd. Natuurlijk wilden ze weten wat we gedaan hadden.
Mies liet het doek zien. Trots.
Hij zei dat hij het aan de muur wilde hebben. Zodat hij er iedere dag naar kon kijken.
Dat alleen al zei genoeg.
En mijn zus? Die keek ernaar en zei: “Snap ik. Dit is echt heel mooi.”
Misschien gaat het er niet om of vilten iets voor mannen is. Misschien gaat het erom of iets werkt.
Of iets je pakt.
Of iets losmaakt.
Of iets oplevert waar je vooraf niet op rekende.
Soms kom je met tegenzin binnen. En ga je naar huis met het gevoel: dit had ik niet willen missen.
Het is bijna Vaderdag.
Op 20 juni 2026 organiseren Nathalie en ik opnieuw een dag voor vaders die hun kind missen.
Geen praatgroep. Geen gedoe.
Wel met andere vaders iets maken dat blijft.
Je werkt aan een tastbare herinnering aan je kind — stevig, persoonlijk en blijvend.
Denk je nu: laat maar?
Dan ben je niet de enige.
Juist mannen die eerst weinig zin hebben, lopen vaak anders de deur uit dan ze vooraf dachten..
Er zijn vrouwen die opnieuw zwanger raken nadat ze eerder hun baby’tje in de zwangerschap hebben verloren. Wat vaak opvalt, is dat de blijdschap over een nieuwe zwangerschap er wel is, maar niet vrijuit gevoeld wordt. De angst zit er…
‘Mijn dochtertje was helemaal zindelijk, en nu kan ik soms wel drie keer op een dag haar verschonen…’ Met een diepe zucht neemt de moeder tegenover me plaats in de stoel.We praten even over haar meisje. Hoe vlot ze met…
