Na het verlies van onze kinderen Madelon en Oscar werd geluk toelaten een zoektocht. In deze persoonlijke blog vertel ik hoe verdriet en liefde naast elkaar kwamen te staan en hoe wij ons leven opnieuw durfden vorm te geven.
Op de geboortedag van onze dochter Madelon keken mijn man en ik naar het programma De Verwondering. Roos Schlikker vertelde over haar stilgeboren dochter en hoe ze had geleerd te leven ondanks het verlies.
De boodschap die bij mij bleef hangen, was dat je het leven mag blijven omarmen, juist omdat je kind die kans niet heeft gehad.
Mijn man en ik keken elkaar aan. Zonder woorden begrepen we elkaar. Dit was precies wat wij probeerden te doen.
Toen ik zwanger was van Madelon, voelde ik me compleet. Elke dag danste ze in mijn buik. Ze was levendig, aanwezig, vol energie. We hadden een naam voor haar — Madelon — want ik stelde haar voor als een meisje dat dansend door het leven zou gaan.
Hoe anders liep het. Het dansen stopte. Zonder waarschuwing, zonder afscheid. Alsof ze als een vlinder wegfladderde, uit mijn armen, uit mijn toekomst.
Ik wilde haar vreugde bewaren, haar bestaan vastleggen. Nog voordat de bevalling werd ingeleid, vonden we een fotograaf die haar wilde vereeuwigen in mijn buik. Want hoewel haar leven abrupt was geëindigd, verdiende ze een plek in de wereld.
De dag erna werd Madelon geboren. De stilte die volgde was oorverdovend. Maar ondanks het gemis, ondanks de pijn, waren we vervuld van liefde en trots. We legden elk moment vast. Haar kleine, perfecte gezichtje. Haar handjes, die we nooit rond onze vingers zouden voelen sluiten.
Bij ons afscheid beloofden we haar: papa en mama zouden gelukkig worden. En als het mogelijk was, zouden we haar een broertje of zusje geven.
We hielden ons vast aan die belofte. Met hoop gingen we verder. We leefden, we lachten, we durfden vooruit te kijken. En toen werd ik zwanger van Oscar. We waren zó gelukkig. Het voelde alsof Madelon ons hem had gestuurd, alsof het leven opnieuw kleur kreeg.
Maar ook hij werd ons afgenomen. Opnieuw verdween de toekomst die we ons zo hadden voorgesteld.
Het verlangen naar een kind werd allesoverheersend. We leefden niet, we wachtten. Plannen maakten we niet, want stel dat er een zwangerschap zou komen. We durfden ons leven niet vorm te geven**,** want stel dat ik zwanger zou zijn…
We waren zo bezig met het krijgen van een kind dat we niet leefden, maar overleefden. En dat deden we tot het moment dat ik de vruchtbaarheidsbehandelingen fysiek en geestelijk niet meer aankon.
Omdat we al een poging gestart waren, besloten we om die af te maken. Maar wel onder de voorwaarde dat dit echt de laatste poging zou zijn.
We wilden ons leven terug. Zoveel jaren waren we alleen maar bezig geweest met zwanger worden. We planden geen vakantie, want stel dat ik zwanger zou zijn. Ik kocht geen kleren, want stel dat ik zwanger zou worden. Ik dronk nooit meer een wijntje, want dat zou een zwangerschap kunnen beïnvloeden. Enzovoort. Het hele leven stond in het teken van nog een kind krijgen.
We hadden een belofte na te komen. De belofte dat papa en mama gelukkig zouden zijn en dat we zouden genieten van het leven. Het leven dat Madelon en Oscar nooit hebben mogen kennen.
Zij hebben nooit een slaapliedje gehoord. Hebben nooit gevoeld hoe gras onder je voeten is. Hebben nooit mogen weten hoe de wind kan wapperen door je haar. Hebben nooit de geur van pas gemaaid gras en de geur van bloemen mogen ruiken. De zon op hun bolletje mogen voelen. En in plassen mogen stampen na een regenbui. En ga zo maar door.
Simpele dingen die je doen beseffen dat je leeft. En je doen beseffen hoe mooi het leven is. Als je het kunt zien. Helaas zagen wij dat niet meer. Totdat we besloten dat het genoeg was geweest.
Op het moment dat we toelieten dat onze kinderen misschien nooit een levende broer of zus zouden krijgen, veranderde iets. We konden hun verlies aanvaarden.
De pijn bleef, maar werd zachter. De herinneringen werden minder verdrietig. Hun komst werd opnieuw iets moois, iets om te koesteren. Geen zwarte bladzijde, maar een liefdevolle plek in ons leven.
We maakten weer plannen. Hadden weer dromen. En genoten van simpele, maar o zo bijzondere dingen als dansen in de regen, de geur van pas gemaaid gras, het eten van een zelfgemaakte appeltaart, samen zijn met familie en vrienden, een wandeling door het bos… Kleine dingen waarbij we nooit meer hadden stilgestaan.
Maar bovenal voerde de liefde voor hen de boventoon in plaats van het verdriet om het gemis. Voor het eerst in lange tijd. Het zwart had plaatsgemaakt voor lichtgrijs.
En toen kwam Mans. Ons cadeautje. Onbewust maakte hij de belofte aan onze kinderen waar. Niet om iets goed te maken, maar om ons eraan te herinneren hoe belangrijk het is om het leven weer te omarmen. En de herinneringen te koesteren.
Het leven na verlies van je kind is niet eenvoudig. Maar het is mogelijk om de liefde die je voelde en de vreugde die er was, niet te laten verdwijnen onder je verdriet.
Ik vind het dan ook heel mooi om te zien dat mijn man en ik niet de enigen zijn die het overlijden van hun kind aangrijpen om alles uit het leven te halen. En onszelf toestaan ten volle te genieten.
Heb jij je kindje verloren en worstel je met het idee om geluk toe te laten?
In mijn begeleiding onderzoek ik samen met jou hoe verdriet, liefde en ruimte voor je leven nu naast elkaar mogen bestaan.
Neem vrijblijvend contact met mij op via Le****@*************ng.nl, bel of WhatsApp met +31610878636. Je hoeft het niet alleen te doen.
Geïnteresseerd in de uitzending? Hier kun je de uitzending bekijken.
Onze dochter was gezond. Ik had een prachtige zwangerschap, vol verwachting en liefde. Tot het noodlot toesloeg. Een infectie, gevolgd door een ongeluk—alles veranderde in een klap. Van de ene op de andere dag zag haar toekomst er compleet anders…
Marieke verteld haar ervaringsverhaal. Astrid van der Ham 1 nov 2024 3 minuten om te lezen Bijgewerkt op: 17 feb 2025 Voor mijn vijftigste verjaardag, op 30 mei 2023, kreeg ik van mijn zus en zwager een Rouwarbeid traject bij Rouwhout…
