Toen ik vijftig werd, bracht een dag in Amsterdam mij terug bij de goudsmeden die de herinnering aan mijn overleden kinderen voor mij tastbaar maakten. In deze blog vertel ik waarom mijn sieraden zoveel voor mij betekenen.
Ik ben vijftig geworden, oftewel Sara. Een leeftijd om bij stil te staan. Een prachtige leeftijd. Maar het voelt nu ook wel als: nu ben ik niet meer jong. Mijn toekomst wordt korter. Ik word aangesproken met u en met mevrouw. En als ik alles moet geloven, kan ik een promotie wel vergeten, is een carrièreswitch niet meer mogelijk en is de kans op het vinden van een nieuwe baan tot het nulpunt gedaald.
Als jong meisje vond ik iemand van vijftig jaar stokoud. In mijn ogen was je dan een oma en woonde je in een bejaardenhuis. Als puber vond ik iemand van vijftig jaar oud en ouderwets. En nu ben ik zelf vijftig.
Ik voel mij nog lang niet (te) oud. En toch bekruipt mij het gevoel dat ik er niet meer toe doe. Dat ik zowel mijn vruchtbare jaren als de leeftijd om carrière te maken achter mij heb gelaten. En bekruipt mij het gevoel dat ik niet alles uit het leven heb gehaald. Dat ik mijn dromen onvoldoende heb nagejaagd. En niet heb bereikt waar ik als klein meisje van droomde.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. En nu ben ik oud. Of liever gezegd: ik ben niet meer jong.
Ik overzie mijn leven. En kom erachter dat ik inderdaad niet alles heb bereikt waar ik als klein meisje van droomde.
We hebben niet alles in de hand.
Ik droomde ervan om arts of verloskundige te worden. Helaas werd ik steeds uitgeloot. Ik droomde van een groot gezin. Helaas bleek zwanger worden voor mij niet vanzelfsprekend.
Gelukkig werd ik zwanger via IVF. Maar iedereen, die mij kent of mij al een tijdje volgt, weet inmiddels dat ik twee van mijn drie kinderen niet mag zien opgroeien.
Ik ben gelukkig en tevreden met het leven dat ik nu leid ondanks dat ik niet alles heb bereikt waar ik van droomde
Ik prijs mij gelukkig met mijn positieve instelling. Ik prijs mij gelukkig met mijn lief en mijn lieve zoon. Ik prijs mij gelukkig in het bezit te zijn van lieve familie en dierbare vrienden. Ik prijs mij gelukkig dat ik het verdriet om het verlies van mijn twee kinderen heb weten om te buigen naar kracht.
Ik had de kracht om het leven weer te hervatten na het grootste verlies in mijn leven. Het verlies van mijn kinderen.
Met een smoesje word ik door mijn vrienden uit huis gesmokkeld. Ze nemen mij mee naar een plek die mij zo dierbaar is. Amsterdam. De plek waar ik bijna de helft van mijn leven heb gewoond. De plek waar ik zoveel vreugde en verdriet heb ervaren.
Het wordt een trip down memory lane. Toerist in eigen stad, zoals ik het altijd noemde wanneer ik weer eens een stukje Mokum ging (her)ontdekken.
Vandaag ben ik in de Jordaan. Compleet met sjerp en bijpassende tekst wandelen we door de door mij zo vaak bezochte en bezongen buurt. De buurt die grensde aan mijn geliefde Baarsjes. De buurt waar ik woonde.
Op de Tweede Tuindwarsstraat maken we een zogenaamde ‘pitstop’ bij Café De Tuin. De plek waar ik menig biertje heb gedronken en menige bitterbal heb gegeten. Aan de overkant op nummer 8 is Oogst Sieraden Goudsmeden & Ontwerpers gevestigd. Ik moet even naar binnen. Deze plek en deze vakvrouwen zijn zo met mijn leven verbonden.
Zij waren het die mijn liefde voor mijn overleden kind wisten te vertalen naar een prachtig sieraad. Een oude zilveren hanger in de vorm van een zonnebloem.
Ze luisterden naar mijn verhaal. Gaven geen advies. Onderbraken mij niet. Mijn verdriet mocht er zijn. En het enige doel dat ze hadden, was voor mij een prachtig sieraad ontwerpen en maken. Zodat ik de as van mijn dochter bij mij kon dragen. Zo voelde zij altijd dichtbij.
Een jaar later overleed onverwacht haar broertje. En weer luisterden ze naar mij. Weer mocht mijn verdriet er gewoon zijn. En weer wisten Ellen Philippen en Lotte Porrio de liefde voor hem te vangen en te vertalen naar een prachtig ontwerp.
De hangers werden met elkaar verbonden. Zoals onze kinderen met elkaar en mij verbonden zijn.
Drie jaar na onze eerste ontmoeting werd ik zwanger van onze jongste vent. Deze blijdschap wilde ik ook in een sieraad vereeuwigen. De keuze was makkelijk gemaakt.
Weer luisterden Lotte en Ellen naar mijn verhaal. Mocht mijn blijdschap, maar ook mijn verdriet er gewoon zijn. Want naast de vreugde om zijn komst, was er ook intens veel verdriet om het gemis van zijn broer en zus. En weer wisten deze vakvrouwen mijn gevoelens te vangen en te vertalen naar een sieraad.
Deze keer een ring: het symbool van oneindige liefde en verbondenheid. Een ring met de maandstenen van onze kinderen. Met as onder de stenen van onze twee oudsten. Verzonken in het goud van de ring van mijn oma.
Een ring is rond. Is oneindig. Onze kinderen zijn oneindig met elkaar en met ons verbonden.
Toen ik met de vader van mijn kinderen trouwde, liet ik onze trouwdatum erin graveren.
Iedere keer als ik mijn sieraden draag, voel ik blijdschap en trots. De sieraden symboliseerden de liefde die ik voor mijn kinderen voelde. Ze maakten de herinneringen aan hen tastbaar.
Voor mij overheerste het verdriet daardoor niet langer altijd; de sieraden gaven ook ruimte aan liefde en trots.
En nu ben ik weer op die plek die zo met de hoogte- en dieptepunten uit mijn leven is verbonden. Ik moet even gedag zeggen. Ik kan het niet maken om door te lopen. Ik loop naar binnen en word allerhartelijkst onthaald. Weer voel ik mij thuis.
Een sieraad is persoonlijk en is blijvend. Een sieraad is (vaak) verbonden met bijzondere momenten in iemands leven. We dragen niets voor niets een trouwring.
Voor mij was het hebben van een sieraad een manier om het verlies van mijn kinderen een plek te geven en de herinneringen aan hen te koesteren. En Ellen en Lotte van Oogst Sieraden Goudsmeden & Ontwerpers voelden dat als geen ander aan.
Er zijn meer manieren om de herinnering aan je kind tastbaar te maken en de herinnering aan zijn leven — hoe kort dit ook mocht zijn — levend te houden.
Hoe heb jij de herinneringen aan je kind tastbaar gemaakt?
Je kwam stil ter wereld, zonder een eerste huil, maar met een aanwezigheid die alles vulde. Zo klein, zo volmaakt, gedragen door hoop en omringd door oneindige liefde. Een afscheid vol liefde en kleur Het afscheid was klein, persoonlijk en…
Er zijn vrouwen die opnieuw zwanger raken nadat ze eerder hun baby’tje in de zwangerschap hebben verloren. Wat vaak opvalt, is dat de blijdschap over een nieuwe zwangerschap er wel is, maar niet vrijuit gevoeld wordt. De angst zit er…
