Je kwam stil ter wereld, zonder een eerste huil, maar met een aanwezigheid die alles vulde. Zo klein, zo volmaakt, gedragen door hoop en omringd door oneindige liefde.
Het afscheid was klein, persoonlijk en vol liefde.
Je nichtjes en neefjes tekenden met zorg en kleur wat woorden soms niet kunnen zeggen — regenbogen, hartjes, kleine wereldjes waarin jij altijd blijft bestaan.
Opa’s en oma’s fluisterden zachtjes dromen… samen naar de dierentuin, leren fietsen, logeerpartijtjes. Dingen die niet mochten zijn, maar die in hun liefde in gedachten blijven.
Ik leg jouw afscheid vast in liefdevolle beelden. Op respectvolle afstand maar in aanwezigheid. Daar waar ik de herinnering kan vastleggen voor je zusje, die het wel ervaart maar nu nog wat jong is. Voor je papa en mama die verscheurd zijn door verdriet, en die alle omhelzingen zo hard nodig hebben.
Dag kleine ster. Voor altijd in ons midden, voor altijd in ons hart.
Je wereld is stilgevallen. Alles wat vanzelfsprekend leek, is weg. En nu? 1 op 1 Toekomsttraject – als je niet weet hoe verder Soms komt er een moment waarop je voelt: ik wil niet zo verder, maar ik weet ook…
Wat ontzettend fijn en belangrijk dat Dagblad van het Noorden aandacht besteedt aan het gemis wat in de decembermaand extra voelbaar is. Als je een kindje hebt verloren in de zwangerschap of op latere leeftijd dan weet je hoe dit…
