Na het verlies van je kind kan verdriet zich op de meest onverwachte momenten melden.
Maar dat geldt soms ook voor iets anders: plezier.
Je merkt dat je lacht om iets. Je hebt een fijne middag. Je geniet van een etentje, een wandeling, een vakantie of simpelweg van een moment waarop je even niet met je verlies bezig bent.
En dan kan er ineens een gedachte opkomen:
Mag ik dit wel?
Misschien voelt genieten bijna alsof je je kind tekortdoet. Alsof het verdriet moet blijven bewijzen hoeveel je van je kind houdt.
Maar liefde en verdriet zijn niet hetzelfde.
Na het verlies van een kind verandert er veel. Ook rouw verandert.
Wat in het begin ieder uur aanwezig kan zijn, kan later meer naar de achtergrond bewegen. Soms ineens weer naar voren komen. En daarna weer zachter worden.
Dat betekent niet dat je je kind vergeet.
De liefde voor je kind hoeft niet zichtbaar te blijven door voortdurend pijn te voelen.
Je kunt je kind intens missen en tegelijkertijd een mooie dag hebben.
Je kunt verdrietig zijn om wat er niet meer is en dankbaar zijn voor wat er wél is.
Die gevoelens hoeven elkaar niet uit te sluiten.
Na kindverlies kan schuldgevoel zich op allerlei manieren laten zien.
Misschien herken je gedachten als:
Hoe kan ik lachen terwijl mijn kind er niet meer is?
Hoe kan ik alweer plannen maken?
Mag ik gelukkig zijn als dit mij is overkomen?
Soms voelt verdriet bijna veiliger. Het houdt je dicht bij je kind.
Terwijl opnieuw leven juist kan voelen alsof je afstand neemt.
Maar je hoeft je kind niet los te laten om zelf weer meer ruimte in te nemen.
De woorden loslaten en verdergaan passen daarom niet voor iedereen.
Want je kind blijft onderdeel van jouw leven en van wie jij bent.
Leven na kindverlies hoeft niet te betekenen dat je iets achter je laat.
Je kunt je kind meenemen in een leven dat langzaam weer groter wordt.
In herinneringen.
In tradities.
In gesprekken.
In de keuzes die je maakt.
En soms gewoon doordat je weet: jij hoort bij mij.
Wanneer mensen denken aan rouw na kindverlies, denken ze vaak aan verdriet, tranen en pijn.
Natuurlijk horen die erbij.
Maar rouw kent veel meer kanten.
Er kan ook warmte zijn. Humor. Verbinding. Opluchting. Trots. Liefde. Zelfs gezelligheid.
Dat maakt het verlies niet minder groot.
Juist wanneer alles er mag zijn, ontstaat er vaak iets belangrijks: ruimte.
Niet om het verdriet weg te drukken, maar om naast het verdriet ook weer andere delen van het leven toe te laten.
Misschien komt er nooit een dag waarop je denkt: nu is mijn rouw klaar.
Dat hoeft ook niet.
De vraag hoeft daarom niet te zijn:
Wanneer ben ik eindelijk over mijn verdriet heen?
Een andere vraag kan zijn:
Hoe wil ik leven met alles wat ik met me meedraag?
Misschien zit daar wel de grootste verandering.
Niet kiezen tussen je kind missen óf leven.
Maar ontdekken dat beide naast elkaar mogen bestaan.
Je liefde blijft.
En jij mag ondertussen ook weer nieuwsgierig worden naar het leven dat nog voor je ligt.
Desirée van Nieuwenhoven is mama van Jasmijn, Tom en Tim en begeleidt vrouwen na baby- en kindverlies. Vanuit haar eigen ervaring en haar werk laat ze zien dat leven na verlies niet betekent dat je je kind achterlaat. Er mag opnieuw ruimte ontstaan voor leven, terwijl de liefde blijft.
Wilt u een kist of een mandje? Ik staarde de uitvaartondernemer aan. Mijn hoofd was leeg. Mijn baby was pas twee dagen dood en nu moest ik dit soort vragen beantwoorden? Een kist. Een mandje. Wat maakte het uit? Ze…
Wat als jouw wereld stil valt, maar de wereld om je heen doorgaat? Na het verlies van een kindje, tijdens of rond de zwangerschap, voelt het…
