Na het verlies van mijn kinderen merkte ik hoe groot de invloed van de werkvloer kan zijn. In deze blog deel ik mijn ervaring en geef ik werkgevers aandachtspunten voor contact, werkhervatting en ondersteuning.
Soms hangt er een stille rouwsluier over de werkvloer. Het gemis is groot, maar er wordt weinig over gesproken.
Toen journalist Nancy Ubert mij benaderde voor een artikel over rouw op de werkvloer, wist ik meteen dat ik mijn verhaal wilde delen. Zij zocht mensen die een groot verlies hadden meegemaakt en wilde weten hoe de terugkeer naar werk was verlopen.
Haar oproep kwam naar aanleiding van de petitie van Marrit van Exel, die haar man en dochter verloor en pleitte voor rouwverlof bij ingrijpend verlies. Op 23 november 2021 werd deze petitie aangeboden in de Tweede Kamer.
Na het overlijden van mijn eerste kindje ontving ik een boeket bloemen van mijn werkgever. Verder bleef het stil. Geen telefoontje, geen steun.
Een week na de uitvaart belde ik mijn manager om hem bij te praten. Maar hij vroeg niet hoe het met mij ging. Zijn enige vraag was wanneer ik weer aan het werk zou komen.
Op mijn eerste werkdag had ik een gesprek gepland met mijn manager en daarna met het team. Maar bij aankomst vertelde mijn manager terloops dat ons gesprek niet doorging. Hij had iets anders te doen. “Laat je maar even bijpraten en begin dan gewoon weer,” zei hij.
Ik liep verward naar de afdeling. Niemand wist dat ik die dag zou starten. Er was geen moment van erkenning, geen ruimte om even te landen. Ik voelde me verloren en eenzaam.
De dagen gingen voorbij, maar werken bleek zwaar. Concentreren lukte nauwelijks en het verdriet overviel me vaak. Mijn manager toonde geen interesse in hoe het met mij ging. Mijn collega’s waren wel betrokken, maar hadden simpelweg geen tijd om mij echt te ondersteunen.
Weken later vroeg mijn manager voor het eerst: “Hoe gaat het?” Ik begon te vertellen, maar hij kapte mij direct af. Het enige dat hem interesseerde was wanneer ik weer volledig zou werken—want mijn afwezigheid was een belasting voor het team.
Toen ik aangaf dat ik al fulltime werkte, maar moeite had met functioneren, reageerde hij kort: “Dat klopt, je functioneert niet. Je hebt het aan je collega’s te danken dat je contract is verlengd.”
Een jaar later verloor ik mijn zoon. De dag na de uitvaart belde mijn manager opnieuw. Niet om steun te bieden, maar om te zeggen dat ik tot het einde van mijn contract niet meer welkom was op het werk.
De totale afwezigheid van steun en begrip op het werk maakte het verlies van mijn kinderen nog ingrijpender. Ik werd uiteindelijk ziek uit dienst gemeld en kwam later in de WIA terecht.
Gelukkig ken ik ook ouders die wél steun kregen van hun werkgever. Die de tijd kregen om te rouwen, zonder schuldgevoelens. Die stap voor stap geholpen werden bij hun werkhervatting.
Ik begrijp dat het voor werkgevers en collega’s lastig kan zijn om iemand te steunen die in diepe rouw is. Ieder mens verwerkt verlies op een eigen manier. Maar juist daarom is het belangrijk dat er ruimte en begrip is.
Werk kan structuur geven en helpen bij het rouwproces. Collega’s zijn vaak een groot deel van je dagelijks leven. Daarom zou er meer aandacht moeten zijn voor rouw op de werkvloer—zowel voor de werkgever als de medewerker.
Deze inzichten werden onderdeel van een reportage in het NHD op 2 november 2021.
Soms wil je gewoon niet geloven dat het fout gaat. Vorig jaar deed Joost Klein, namens Nederland, mee aan het Eurovisie Songfestival. Al weken verheugde ik mij erop om samen met mijn jongste naar Joost Klein te kijken en Europapa…
Wat is de psychologische impact van een miskraam? Lees over rouw na een miskraam, depressie, angst en PTSS, de duur en ernst van klachten en risicofactoren, gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. De psychologische impact van een miskraam Een miskraam kan een…
