‘Vader deed de deur open en ik keek in een paar grote, heldere, blauwe ogen. Ik werd warm begroet en bij een kopje koffie kreeg ik het verhaal te horen van hun zoontje. Een prachtige jongen van 23 weken.
“Maar ik ben zo blij en op dit moment intens gelukkig. Ik weet dat de klap echt wel gaat komen hoor, maar voor nu voelt het even heel fijn. Bizar hè,” zegt vader. “Het is eigenlijk een hele surrealistische situatie; ik zou verdrietig moeten zijn maar ik ben vooral enorm trots.” Ondertussen was moeder ook naar beneden gekomen en glundert naast haar man. Ze zijn beiden prachtig gekleed en klaar om de reportage te maken.
Vader haalt voorzichtig hun zoontje uit het water en liefkozend drogen ze hem samen af. Er worden lieve woorden gezegd, gekust en geknuffeld. Ik zie en voel hoe de ouders steeds meer in hun bubbel kruipen. Ik leg alles vast: de handjes, de voetjes en de momenten van hen samen als gezin. De liefde, de trots en… de tranen die komen.
Liefde, trots en verdriet. Niets gaat zo samen als op deze plek. Ik laat ze achter in hun eigen kleine bubbel, waar de buitenwereld nog heel even niet bestaat.
Want hoewel de klap waar vader over sprak onvermijdelijk zal komen, is er vandaag eerst dit: de oneindige trots en liefde van en voor hun prachtige zoon.’
Gelukkig heb ik heel veel steun van ouders en schoonouders, zegt de vrouw wiens man is overleden. En onze zoon zorgt er voor dat ik doorga. Ik moet wel. Voor hem… Gelukkig heb ik lieve ouders en schoonouders die mij…
Soms voel je de noodzaak om gelijk te reageren Ik open mijn LinkedIn en lees een berichtje: Dag Leonie, mag ik je iets vragen? Ik heb een vriendin of misschien wel, ik had een vriendin. Ze heeft vorig jaar haar…
