Mogen of moeten we de andere kinderen erbij hebben als ik kom fotograferen? Het is een vraag die ouders vaak stil houden. Soms uit aarzeling, soms omdat ze niet goed weten hoe. Wat ik in al die jaren heb gezien, is dat kinderen op hun eigen manier deelnemen aan een afscheid, en dat foto’s daar later iets kostbaars van maken.
Kinderen zijn vaak directer dan volwassenen verwachten. Het ene kind kruipt dichtbij en wil het handje vasthouden. Een ander kijkt op afstand, of zit afgeleid een kleurplaat te maken in een hoek van de kamer. Ook dát leg ik vast, want ook dat is hoe ze er waren. Er is geen pose nodig en geen instructie. Ze mogen zijn waar ze willen zijn, en de camera volgt.
Voor broertjes en zusjes zijn deze foto’s later vaak belangrijker dan ouders op dat moment kunnen bevatten. Een kind dat te jong was om het zich te herinneren, kan op latere leeftijd in de beelden zien dat het erbij was. Dat het zijn zusje heeft aangeraakt, dat het met zijn broertje in één kamer is geweest. Voor een kind dat opgroeit met een gemis dat het zelf niet bewust heeft meegemaakt, geven de foto’s hen een plek in het verhaal van hun gezin. Juist daarom leg ik die momenten met zorg vast, hoe klein of vluchtig ze ook lijken.
Dwing niets. Wie niet op de foto wil, hoeft niet. De foto’s hoeven geen netjes opgesteld familieportret te zijn. Ze mogen rommelig en eerlijk zijn, met tranen of juist een onverwachte glimlach. Dat is het verhaal dat ze later mogen lezen.
Twijfel je over hoe het zou werken bij jullie gezin? Vraag het me gerust voor we beginnen.
Zwangerschapsverlies is een ingrijpende gebeurtenis die zich niet laat vangen in medische termen alleen. Voor ouders betekent het het verlies van een kind, van verwachtingen en van een toekomst die al vorm had gekregen. Binnen de verloskundige zorg ligt de…
Steeds meer begrip voor ouders die hun kindje zijn verloren Mensen die mij al een tijd volgen, weten dat ik twee kinderen heb verloren en dat ik mijn werk heb gemaakt om ouders (en hun naasten) te begeleiden bij het…
