Tijdens de ziekteperiode van je kind, hoe lang deze ook duurde. In het ziekenhuis, thuis, op de kinderafdeling — overal was zorg. Misschien wist je dat het eraan kwam. Misschien kwam het onverwacht. Al die tijd was jij ouder. En al die tijd waren er zorgverleners om je heen.
Je hebt hen vertrouwd. Je hebt je kind aan hen toevertrouwd. Je hebt samen beslissingen genomen, hoop gedeeld, afscheid voorbereid. En nu is je kind er niet meer.
Dat roept veel gevoelens op. Boosheid, verdriet, verslagenheid. Soms word je geraakt door een klein gebaar. Soms juist gekwetst door wat er werd gezegd. Of juist door wat er niet werd gezegd. Zorgverleners herinneren je aan die tijd. En dat blijft bij je.
Je vertrouwde hen. Jullie namen samen beslissingen over de behandeling van je kind. Over wat nog kon. Over wat niet meer kon. En nu je kind er niet meer is, voelt die relatie met die zorgverleners ineens anders. Want zij waren erbij. Ze deden hun best. Maar je kind leeft niet meer.
Misschien denk je terug aan dingen die gezegd werden. Of juist aan wat er niet werd gezegd. Aan momenten waarop je je niet gehoord voelde. Of waarop iemand iets zei dat goed bedoeld was, maar pijn deed.
Die momenten blijven hangen.
Je bent dankbaar. Voor hun inzet, voor wat ze deden. Voor hoe ze met je kind omgingen. Maar tegelijk doet het pijn. Want elke keer dat je aan hen denkt, denk je aan die tijd. Toen je kind er nog was. En dat maakt het moeilijk om hen te zien of aan hen te denken. Misschien wil je de zorgverleners graag bedanken. Maar durf je niet terug naar het ziekenhuis. Omdat het te veel pijn doet.
Misschien voel je boosheid. Omdat er iets misging. Omdat de behandeling niet werkte. Of misschien ben je boos zonder dat je precies weet waarom. Omdat zij er waren toen het gebeurde. Omdat zij verder konden met hun werk, terwijl jij achterblijft met lege armen.
En dan is er ook nog schuldgevoel. Omdat je boos bent terwijl zij hun best deden. Omdat je hen liever niet meer ziet. Omdat je niet terug durft naar het ziekenhuis. Je voelt je schuldig over de manier waarop je aan hen denkt.
Misschien mis je de tijd dat je kind ziek was. Niet omdat het een fijne periode was. Maar omdat je kind er toen nog was. De zorgverleners die voor je kind zorgden, waren een deel van je leven. En nu die tijd voorbij is, zijn zij ook weg uit je leven.
Dat voelt dubbel. Want ze herinneren je aan de zwaarste periode van je leven. En tegelijk aan je kind.
Misschien heb je nog contact. Een nazorggesprek. Een telefoontje. Een kaartje.En dan weet je niet goed wat je ermee moet. Want wat zeg je tegen iemand die erbij was toen je kind overleed? Hoe vertel je hoe het nu met je gaat? Soms voelt dat contact fijn. Omdat ze vragen hoe het gaat. Omdat ze er nog zijn.
Maar soms voelt het ook moeilijk. Omdat je niet weet wat je moet zeggen. Omdat je bang bent dat je gaat huilen. Misschien wil je ze niet tot last zijn. Of word je door het contact extra geconfronteerd met het verlies en gemis van je kind. Met de ziekteperiode en het overlijden waar je niet steeds aan terug wil denken.
Misschien is er geen contact meer. De zorg stopte toen je kind overleed. De zorgverleners gingen verder met hun werk. En jouw leven stond stil. Misschien had je nog vragen willen stellen. Of wilde je ze bedanken. Maar je weet niet of dat nog kan.
Die stilte kan pijn doen. Omdat het voelt alsof er geen afsluiting is. Alsof die relatie zomaar stopte.
En dan zie je ze ineens. In de supermarkt. Bij de huisarts. Op straat. Je schrikt. Je weet niet wat je moet doen. Sommige zorgverleners komen naar je toe. Vragen hoe het gaat. Noemen je kind bij naam. Dat kan fijn zijn. Maar het kan ook veel zijn. Andere zorgverleners kijken weg. Doen alsof ze je niet zien. En dat doet ook pijn.
De relatie met je zorgverleners is ingewikkeld geworden. Ze waren er toen je kind leefde. En ze waren er toen je kind overleed. En nu weet je soms niet meer hoe je naar hen moet kijken. Wat je voelt. Dankbaarheid, boosheid, verdriet — het kan allemaal tegelijk zijn. En dat is verwarrend. Ook voor jezelf.
Na het verlies van je kind is het contact met zorgverleners vaak beladen. Misschien wil je niets meer met hen te maken hebben. Misschien juist wel. Misschien weet je het niet. Alles is begrijpelijk. Er is geen juiste manier — alleen jouw manier.
Toch kan het helpen om stil te staan bij wat jij nodig hebt. Niet om het contact te herstellen, maar om jezelf ruimte te geven. Je mag aangeven wat je wel of niet wilt. Je mag zeggen hoe je je kind wilt noemen. Je mag vragen om een gesprek, ook als het al weken of maanden geleden is. Je mag terugkomen op iets wat niet goed voelde. Je mag vertellen wat het verlies met jou deed — en wat het contact met hen heeft betekend.
Soms helpt het om op te schrijven wat je hebt meegemaakt. Niet alleen om je gedachten te ordenen, maar ook om woorden te vinden voor wat je zou willen delen. Misschien wil je een brief sturen. Misschien wil je een gesprek aanvragen. Misschien wil je alleen dat ze weten dat je kind bestond. Je hoeft niet alles te zeggen. Maar wat je wél zegt, mag er zijn.
Zorgverleners kunnen niet altijd raden wat jij nodig hebt. Maar als jij het deelt — op jouw moment, op jouw manier — ontstaat er ruimte. Voor contact. Voor erkenning. Voor zorg die past bij jou.
Als je langere tijd in het ziekenhuis bent geweest, kan er een band ontstaan met zorgverleners. Artsen en verpleegkundigen die alles op alles hebben gezet. Die erbij waren in de meest kwetsbare momenten. Die jou als ouder zagen. Die je kind zagen.
Het afscheid van die zorgverleners kan moeilijk zijn. Je kunt het gevoel hebben dat je hen achterlaat — of dat zij jou achterlaten. Want jullie waren samen in een strijd. En nu is het stil. Dat kan voelen als een tweede verlies.
Het contact met zorgverleners kan verwarrend zijn. Je kunt loyaal zijn aan hen, maar ook geraakt worden door hoe het contact eindigt. Je mag een kaart sturen. Je mag een gesprek aanvragen. Je mag niets doen. Wat jij nodig hebt, mag leidend zijn.
Als die gevoelens over je zorgverleners blijven hangen, hoef je het niet alleen op te lossen. Een gesprek met een rouwcoach of begeleider kan helpen om die gevoelens een plek te geven.
Misschien helpt het om met iemand te praten die begrijpt hoe het verlies van je kind je relaties beïnvloedt. Iemand die je helpt om woorden te vinden voor wat je voelt. En die met je meedenkt over wat je nodig hebt — contact, afstand, of iets ertussenin.
In ons deskundigennetwerk vind je rouwbegeleiders en therapeuten die ervaring hebben met kindverlies — online, telefonisch of live, eenmalig of vaker. Jij bepaalt zelf wat past.
Vind een deskundige in ons Netwerk
Soms helpt het om te zeggen: dit is ingewikkeld. En dat is oké. Door dat uit te spreken, geef je ruimte aan je gevoelens — ook als ze tegenstrijdig zijn.
Wil je verder lezen over hoe rouw invloed heeft op je relatie met je partner, je familie of je omgeving? Op deze pagina lees je hier alles over.
Wil je een voorbeeld lezen van hoe zorgverleners het verschil kunnen maken? Lees dan het verhaal Hoe onze arts het verschil maakte.
Wil je je verder verdiepen in hoe je omgaat met rouw en hoe je jezelf kunt blijven zien in het verdriet? Op deze pagina vind je relevante boeken.
In de podcast Babyverlies delen ouders hun verhaal over het verlies van hun baby. Soms kort geleden, soms al jaren terug. Soms met tranen, soms met stilte. Maar altijd met liefde. Deze podcast is rauw en echt. Geen pasklare antwoorden,…
Vorig jaar gaf ik, op uitnodiging van prof. dr. M. van Oudijk een interactieve lezing aan gynaecologen (in opleiding) en verloskundigen (in opleiding) van het Amsterdam UMC. Toen ik gevraagd werd, zei ik ja voordat ik echt over de vraag had nagedacht….
