Je jongvolwassen kind rouwt om zijn of haar overleden broer of zus. Ook na het verlies van je kind rouwt je andere kind als broer of zus mee. Zijn of haar rouw kan even op de achtergrond raken bij drukte zoals studie, werk, verhuizen en relatie. En later sterker terugkomen rond mijlpalen. Dat is normaal: zelfstandiger worden en rouwen lopen in deze fase naast elkaar en hebben allebei aandacht nodig.
Je kind wil vooruit met opleiding, werk en sociale leven, maar rouw kost ook energie. Je ziet soms: doorgaan en alles willen fixen, minder slapen of eten, piekeren, moeite met concentreren of zich terugtrekken. Het is normaal dat je kind het even uitstelt tot na deadlines en dat het weer sterker voelbaar is bij nieuwe stappen—zoals afstuderen, samenwonen of een eerste baan. In deze levensfase horen autonomie én rouw erbij. Je helpt je kind door aan beide aandacht te geven.
Praat met je kind als gelijkwaardige. Zeg in gewone, directe taal wat je ziet en wat je kunt bieden: “Ik merk dat het soms zwaar is. Wil je dat ik met je meedenk, iets praktisch overneem, of laat ik je liever even?” Spreek af hoe jullie contact willen houden.
Kies iets dat bij jullie past: bijvoorbeeld één vaste belafspraak per week van 10 minuten, of een bericht op een afgesproken dag/tijd. Zo is er ruimte zonder dat het voelt als controleren. Vraag wat wél en wat níet helpt. Formuleer concreet: “Waar heb je nu aan: samen regelen, even praten tijdens een wandeling of autorit, afleiding, of liever niets plannen deze week?” Ieder antwoord is oké.
Maak duidelijke afspraken over delen en privacy. Leg vast wat jij wel en niet deelt met familie, vrienden, opleiding of werk—op verzoek van je kind. Dat geeft regie en voorkomt misverstanden.
Werk samen aan haalbare stappen. Bied concrete opties aan: “Zal ik de mails doen tot na je tentamens?”, “Wil je dat ik meelees met je bericht aan je mentor?”, “Zal ik koken op de dag van de diploma‑uitreiking?” Je kind kiest; niets hoeft. Voorzie lastige momenten. Bespreek welke dagen of mijlpalen zwaarder kunnen zijn (afstuderen, samenwonen, een eerste werkdag) en spreek vooraf af wat helpt: pauzeplek, korter programma, codewoord of emoji om aan te geven dat het even genoeg is.
Wees eerlijk over je eigen grens, zonder de regie over te nemen. “Ik kan dit voor je doen; dat andere lukt me niet, maar ik denk graag mee over een alternatief.” Zo blijft het volwassen‑volwassen contact.
Maak je je zorgen omdat je kind al langere tijd vastloopt met slapen, eten, studie of werk, zich steeds verder terugtrekt, risicogedrag laat zien of langdurig somber of angstig is? Neem dan contact op met de huisarts. Bespreek samen welke steun passend is en betrek zo nodig een rouwprofessional. Hoe eerder je hulp regelt, hoe kleiner de kans dat klachten zich vastzetten.
Lees aanverwante artikelen of bekijk de volgende pagina’s:
Het verlies van je kind en je andere kinderen | rouwen om het overlijden van je kind | rouw bij je kind per levensfase uitgelegd | externe informatie en steun bij rouw
Gevoelens van machteloosheid, woede, ontreddering. Een onvervulde kinderwens, een miskraam, een overleden (klein)kind of een kind dat afhankelijk zal zijn van de zorg van anderen. (Groot)ouders die dit meemaken kennen het gevoel. Onbegrip van je omgeving. ‘Gelukkig heb je nog…
Toen onze dochter overleed, werd ons verteld dat we geen recht hadden op kraamzorg. Mijn zwangerschap was daarvoor te kort geweest. Op dat moment vond ik het geen probleem. Voor mij stond kraamzorg gelijk aan vreugde en een roze wolk—iets…
