Sinds je puberkind is overleden, voelt je leven anders dan voorheen. Je kind stond op de drempel van zelfstandigheid: een eigen mening, een eigen wereld, vrienden, school, dromen voor de toekomst. Je was nog steeds nodig, maar op een andere manier dan toen je kind jonger was. Die combinatie van nabijheid en loslaten maakt het verlies in deze fase intens en pijnlijk.
Je rouwt om je kind, en je partner doet dat ook — maar vaak op een andere manier. Misschien zoek jij houvast in gesprekken en herinneringen, terwijl je partner overeind probeert te blijven door structuur of afleiding. Dat verschil kan verwarrend zijn, zeker nu jullie allebei zo kwetsbaar zijn.
In de puberteit verandert je kind snel. Je ziet hun persoonlijkheid groeien, hun humor, hun talenten, hun vriendschappen. Je maakt je zorgen over school, keuzes en toekomst, maar je geniet ook van hun groeiende zelfstandigheid. Wanneer je puberkind overlijdt, verlies je je kind én alles wat je voor je zag voor de toekomst.
Je rouwt om:
Je kunt je heel alleen voelen, zelfs als je samen bent. Je mist misschien steun, terwijl je partner denkt dat hij of zij juist helpt door sterk te blijven. Je merkt dat jij anders met het verlies omgaat dan je partner, het voelt soms alsof jullie elkaar minder goed begrijpen. En daardoor lukt het niet altijd om aan te voelen wat de ander nodig heeft.
Misschien heb jij behoefte aan contact en de nabijheid van je partner, terwijl je partner juist liever even alleen is. Misschien wil jij praten over herinneringen of vragen die blijven rondzingen, terwijl je partner overeind probeert te blijven door te gaan. Misschien blijf jij dicht bij het verlies, terwijl je partner houvast zoekt in structuur of afleiding.
Doordat jullie zo verschillend reageren, is het niet altijd vanzelfsprekend om bij elkaar aan te sluiten op die momenten waarop je de ander nodig hebt en steun verlangt. Intimiteit, nabijheid en dagelijkse vanzelfsprekendheden kunnen daardoor veranderen, juist omdat jullie allebei op je eigen manier proberen om te gaan met een verlies dat zo groot is. Het kan dan voelen alsof je langs elkaar heen leeft. En dat zet je relatie onder druk.
Hoe je puberkind is overleden, kan veel invloed hebben op wat jij voelt.
Als je kind onverwacht is overleden — door een ongeluk, een acute medische gebeurtenis of suïcide — kan het zijn dat je het gevoel had dat de grond onder je wegzakte. Je werd overvallen door iets waar je geen moment op voorbereid was. Je kunt nog steeds zitten met vragen waar geen antwoord op komt, en met een stilte die je niet kunt plaatsen.
Als je kind na een periode van ziekte of zorgen is overleden, voel je misschien hoe uitgeput je bent van alles wat eraan voorafging. Je hebt spanning, hoop en onzekerheid gedragen, soms in kleine stapjes afscheid genomen, en nu merk je hoe stil het is geworden. Je rouw kan zwaar en gelaagd voelen, en je merkt misschien dat het je op onverwachte momenten raakt.
Jij en je partner kunnen daar verschillend op reageren. Misschien zoek jij verklaringen, terwijl je partner rust nodig heeft. Misschien blijf jij hangen in vragen, terwijl je partner voorzichtig probeert vooruit te kijken. Die verschillen kunnen jullie relatie extra onder druk zetten.
De wereld van je puber kan veel oproepen: klasgenoten, vrienden, school, sport, sociale media. Je komt misschien verhalen tegen of ontmoet mensen die belangrijk waren voor je kind, maar voor jou minder bekend. Dat kan warm voelen, omdat je iets hoort wat je nog niet wist, maar het kan ook pijnlijk of verwarrend zijn.
Jij en je partner kunnen daar verschillend mee omgaan. Misschien zoek jij contact met vrienden of klasgenoten van je kind, omdat het je helpt om dichtbij te blijven. Misschien vindt je partner dat juist te zwaar of voelt hij of zij zich een buitenstaander in een wereld die niet vertrouwd is. Ook dat kan doorwerken in hoe jullie elkaar vinden.
Het kan helpen om te zeggen wat je nodig hebt en dat met elkaar te delen. Niet om het meteen op te lossen, maar om elkaar te begrijpen en verbonden te blijven. Soms is het fijn om dat gesprek te voeren met iemand die jullie situatie begrijpt. Binnen het netwerk van professionals dat bij de Kennisbank Kindverlies is aangesloten, vind je mensen die ouders hierin begeleiden en ondersteunen.
Wil je meer lezen over hoe rouw eruit kan zien na het verlies van je kind, dan vind je op de pagina Rouwen om het verlies van je kind een rustige en herkenbare uitleg.
Toen mijn zoon twee jaar was, werd hij zich bewust van het hebben van een broer of zus. Al zijn vriendjes op het kinderdagverblijf hadden al een broer of zus (of beiden) of werden grote broer of zus. Hij wilde…
Mijn lijf snapt er niets van Mijn borsten doen zeer. Ze zijn rood en heel groot. Het zit vol moedermelk. Het doet pijn. Het brandt. Ik voel de tranen opkomen. Weet mij geen raad, behalve dat ik zoek naar verlichting….
