Een zee van zonnebloemen omringde hem.
Zijn naam, zo vol kracht en licht — zijn leventje, zo kort en kostbaar.
Slechts één etmaal op deze wereld… maar wat een diepe indruk hij achterliet.
Even geleden mocht ik een afscheid vastleggen dat geen ouder ooit zou moeten meemaken. Een moment vol rauw verdriet, maar ook vol trots. Want hoe intens verdrietig, ook trots dat hij hun kindje voor altijd zal blijven.
In elke aanraking, elke traan, elke stille blik sprak zoveel liefde.
Een klein lijfje, gedragen door groot verdriet — maar ook door een onmetelijke liefde die nooit zal verdwijnen.
Lieve kleine man, rust zacht in jouw zee van zonnebloemen.
Je was gewenst. Je bent geliefd. Je blijft voor altijd.
Toen mijn zoon twee jaar was, werd hij zich bewust van het hebben van een broer of zus. Al zijn vriendjes op het kinderdagverblijf hadden al een broer of zus (of beiden) of werden grote broer of zus. Hij wilde…
Als een kind overlijdt, gaat de aandacht vaak als eerste naar de ouders. Logisch ook. Hun verdriet is onmetelijk groot. Hun wereld staat stil. Maar het verlies raakt meer mensen dan alleen vader en moeder. Ook opa’s en oma’s rouwen….
