Of je je kind verloor tijdens de zwangerschap, rond de geboorte, als jong kind of veel later: je wordt niet meer dezelfde vrouw als daarvoor.
En misschien hoeft dat ook niet.
Want wat als leven na het verlies van je kind niet betekent dat je verder moet zonder je kind?
Wat als je kind mee mag blijven gaan?
Lange tijd wordt bij verlies vooral gesproken over verdriet, rouw en leren omgaan met wat er niet meer is.
En natuurlijk is dat verdriet er.
Je mist je kind. Je mist misschien de toekomst die je samen voor je zag. Verjaardagen, feestdagen, gewone dinsdagen en onverwachte momenten kunnen je ineens terugbrengen naar wat er gebeurd is.
Maar er is óók iets anders.
Liefde.
Want je liefde voor je kind verdwijnt niet doordat je kind is overleden. En ook jouw moederschap houdt niet op.
Daar ligt voor mij een belangrijk verschil.
Je hoeft niet te leren leven alsof je kind niet meer bij jouw leven hoort.
Je mag juist gaan ontdekken hoe je kind onderdeel kan blijven van je leven, terwijl jij zelf ook weer ruimte inneemt.
Ruimte voor plezier.
Voor verlangen.
Voor plannen.
Voor nieuwe ervaringen.
Voor een toekomst.
Niet óf je kind.
Maar én je kind én jouw leven.
Na het verlies van een kind kan het verlies lange tijd alles kleuren.
Soms merk je pas veel later dat je vooral bezig bent geweest met volhouden. Met zorgen voor anderen. Met functioneren. Met proberen te begrijpen wat er is gebeurd.
En ergens onderweg kan de vraag ontstaan:
Wie ben ík eigenlijk nog? En wat wil ik met mijn leven?
Dat is geen verraad aan je kind.
Het betekent ook niet dat je “klaar” bent met rouwen.
Het kan juist het begin zijn van een andere beweging.
Van leven in verlies naar leven met verlies.
Het verlies blijft onderdeel van je verhaal, maar hoeft niet langer het hele verhaal te zijn.
Je mag opnieuw ontdekken waar jij blij van wordt. Waar je energie van krijgt. Waarnaar je verlangt. Wat je nog wilt meemaken, maken, voelen of betekenen.
Ook wanneer je kind daar fysiek niet bij kan zijn.
Ik ben Desirée van Nieuwenhoven, mama van Jasmijn, Tom en Tim.
Jasmijn verloor ik door een miskraam. Tom en Tim werden stilgeboren.
Mijn kinderen zijn niet iets uit mijn verleden.
Ze horen bij mij.
Nog steeds.
Maar de manier waarop ik hen meedraag is door de jaren heen veranderd.
Het verlies hoeft voor mij niet iedere keer opnieuw zwaar gemaakt te worden om te laten zien hoeveel ik van hen houd.
Ik kan hun namen noemen en glimlachen.
Ik kan iets moois meemaken en hen dichtbij voelen.
Ik kan plannen maken, reizen, dansen, ondernemen, genieten en intens gelukkig zijn.
En tegelijkertijd hun moeder blijven.
Juist dat inzicht is steeds meer de kern geworden van mijn werk:
je hoeft niet te kiezen tussen de liefde voor je kind en de liefde voor jouw eigen leven.
Vanuit die visie is Ruimte voor Leven na Verlies ontstaan.
Een kleine groep voor vrouwen die een kind hebben verloren en ergens voelen:
Ik wil niet alleen maar bezig zijn met overleven of verwerken. Ik wil weer voelen dat mijn leven ook van mij is.
We komen eens per twee weken samen en tussendoor is er een appgroep.
Niet om volgens een vast stappenplan door je rouw heen te werken.
En ook niet om het verlies kleiner te maken.
We kijken juist naar jou.
Waar sta je nu?
Wat houdt je nog tegen?
Waar verlang je naar?
Welke delen van jezelf zijn misschien naar de achtergrond verdwenen?
En vooral: waar wil jij weer ruimte voor maken?
In de groep ontmoet je vrouwen die ieder hun eigen verhaal hebben. Het ene kind overleed tijdens de zwangerschap of rond de geboorte, het andere kind was al ouder.
De verhalen zijn verschillend.
De liefde is dat niet.
En ook het verlangen om weer te leven kan heel herkenbaar zijn.
Misschien denk je dat je pas weer vooruit mag kijken als het verdriet minder is.
Maar verdriet en verlangen kunnen naast elkaar bestaan.
Je kunt je kind missen en tegelijkertijd zin hebben in iets nieuws.
Je kunt huilen om wat er niet is en diezelfde dag hard lachen.
Je kunt een verjaardag moeilijk vinden én plannen maken voor een reis.
Het één maakt het ander niet minder waar.
Dat is misschien wel waar leven na kindverlies uiteindelijk over gaat:
niet wachten tot het verlies verdwenen is.
Maar leren ervaren dat er naast dat verlies steeds meer mag bestaan.
Dat laatste wordt soms vergeten.
Jij bent er ook nog.
Met jouw karakter. Jouw dromen. Jouw humor. Jouw nieuwsgierigheid. Jouw talenten. Jouw verlangen om iets van het leven te maken.
Na het verlies van je kind hoef je niet terug te worden wie je vroeger was.
Misschien ontstaat er juist ruimte om steeds meer te worden wie je nú bent.
Met alles wat je hebt meegemaakt.
Met je kind dichtbij.
En met je gezicht weer richting het leven.
Voel jij dat je daar aan toe bent?
Ik was helemaal in mijn element. Deze vrouwen (en 1 man) werken dagelijks met het begin van het leven. Professinals in de geboortezorg.Moeder en kind staan centraal. En hun vraag was: Hoe zorgen we dat ook vaders in beeld zijn…
Ik ben bevallen. Maar mijn buik is nog dik. Ik heb geen conditie en heb moeite met het ophouden van mijn plas. Ik ben bevallen maar heb een lege wieg. Ik sta voor de spiegel en huil. Ik had mij…
