Onze dochter was gezond. Ik had een prachtige zwangerschap, vol verwachting en liefde. Tot het noodlot toesloeg. Een infectie, gevolgd door een ongeluk—alles veranderde in een klap. Van de ene op de andere dag zag haar toekomst er compleet anders uit.
Ja. Ook wanneer je zelf hebt besloten de zwangerschap te laten afbreken, kun je rouwen om je baby en om de toekomst die er niet meer komt.
We kregen een onmenselijke keuze voorgeschoteld: haar laten komen in een leven vol pijn en afhankelijkheid, of haar laten gaan omdat wij vreesden voor een leven dat volledig in het teken zou staan van pijn en afhankelijkheid. Wat we ook zouden kiezen, we zouden verliezen.
We besloten haar te laten gaan, hoe vreselijk moeilijk dat ook was. Niet omdat we haar niet wilden, maar juist omdat we haar zó liefhadden. We wilden haar een leven zonder voortdurend lijden gunnen. We spraken een datum af waarop de zwangerschap beëindigd zou worden. Maar de dag ervoor greep de twijfel me bij de keel. Mijn hart schreeuwde dat ik haar nog niet kon loslaten.
En toen gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Alsof ze het wist, alsof ze het voelde, alsof ze afscheid van mij wilde nemen — ik voelde haar ineens haar lijfje tegen mijn hand drukken. Het besef trof me hard: al die dagen was ze stil geweest. Mijn meisje, die altijd levendig bewoog in mijn buik, had zich niet meer laten voelen.
Ik legde mijn hand op mijn buik, wreef er zachtjes over en fluisterde dat het goed was als ze mocht gaan. En toen voelde ik het… het leven verdween uit mijn buik.
Verdriet vermengde zich met opluchting. Ze had haar eigen weg gekozen. Ze hoefde de pijn niet te ondergaan. Ik nam afscheid van mijn dochter voordat ik haar ooit echt had kunnen vasthouden.
Wat volgde was een periode waarin ik niet alleen haar verlies moest verwerken, maar ook het onbegrip van anderen. “Jullie hebben hier toch zelf voor gekozen?” hoorde ik soms. Alsof het een gemakkelijke beslissing was geweest. Alsof we niet door een hel waren gegaan. Alsof het een keuze uit gemak was, in plaats van uit liefde.
Het was een vreemde gewaarwording dat ik pas begrip kreeg zodra ik uitlegde wáárom we deze keuze hadden gemaakt. Alsof ik een verdediging moest opbouwen, argumenten moest aandragen om mijn verdriet en rouw te rechtvaardigen. Want de omgeving heeft een mening—en die mening voel je. Die drukt zich uit in blikken, stiltes, opmerkingen. En die maakt de keuze nóg zwaarder.
Toch bracht dat uitleggen mij ook iets anders: berusting. Want elke keer dat ik het verhaal vertelde, werd het duidelijker voor mezelf. Niet alleen waarom we deze weg waren gegaan, maar ook dat het een keuze uit pure liefde was.
Mijn man en ik zijn niet de enigen die voor een zwangerschapsafbreking om medische redenen kwamen te staan. Toch kan de rouw daarna heel eenzaam voelen, juist wanneer de omgeving vooral de keuze ziet en niet het verlies.
Het verlies van je baby kan een eenzaam, hartverscheurend rouwproces zijn, waarin verdriet, twijfel of schuldgevoel door elkaar kunnen lopen. Zonder steun van je omgeving kan dat proces nog eenzamer worden.
Daarom is mijn oproep aan iedereen: probeer je eigen mening los te laten en steun ouders in hun keuze. Ongeacht welke kant hun hart hun wijst. Want ook kiezen om de zwangerschap voort te zetten en een kindje op de wereld te brengen dat zijn of haar hele leven zorg nodig heeft, is liefde.
Elke beslissing die genomen wordt in zo’n situatie is er één uit liefde. Dat zouden we nooit mogen vergeten.
Jaren geleden vertelde een vriendin dat zij gekraamd had bij een gezin met een tweeling. Eén van de baby’s was stil geboren. Het meisje dat levend was geboren, kreeg de namen Demi Joy. Mijn vriendin vroeg wat vind jij nou van…
Nadat ik Madelon verloren had, wilde ik niets liever dan opnieuw zwanger worden. Ik was ervan overtuigd dat het hebben van een nieuw kindje mijn verdriet om het verlies van Madelon zou verzachten. Ik was blij dat de gynaecoloog aangaf…
