Een moeder nam emotioneel contact met me op. Haar zoontje was veel te vroeg geboren, bij 22 weken. Ze wilde hem een blijvende plek geven in haar gezin en vroeg of ik een beeld van hem wilde maken.
Ik mocht hem zien. Hij lag opgebaard in een rieten mandje, vredig, alsof hij sliep. Zijn moeder nam hem liefdevol in haar handen. De andere kinderen stonden eromheen. Ik zag hoe ze naar hem keken; met hoeveel liefde hij werd bewonderd. Ik maakte foto’s van het kindje, dat zo geliefd is door het gezin waarin hij is geboren.
Thuis ben ik aan het werk gegaan. Met de foto’s naast me boetseerde ik zijn gezichtje, zijn handjes, zijn kleine lijfje. Ik wilde niet alleen laten zien hoe hij eruitzag, maar ook iets vangen van de rust en tederheid van dat moment. Daarna werd het portretje gegoten in kunststof.
Toen ik het beeld kwam brengen, ging er een golf van emotie door het huis; dankbaarheid, verdriet en blijdschap tegelijk. Verdriet om wat er niet mocht zijn, en blijdschap dat hij er nu tastbaar is.
Hun zoon is voor altijd in hun midden; in hun hart én in hun huis.
Draag jij een herinnering aan je kindje met je mee en zoek je een manier om die een plek te geven? Neem gerust vrijblijvend contact met me op.
Als een kind overlijdt, gaat de aandacht vaak als eerste naar de ouders. Logisch ook. Hun verdriet is onmetelijk groot. Hun wereld staat stil. Maar het verlies raakt meer mensen dan alleen vader en moeder. Ook opa’s en oma’s rouwen….
Wat een mooie gesprekken heb ik de afgelopen tijd weer gevoerd met hele wijze, nieuwsgierige kinderen. Het ging bijvoorbeeld over het verstrooien van as: ‘💙Moet je dan eigenlijk handschoenen aan? Of doe je dat gewoon met blote handen?’ 💚’Zie je…
