Wanneer de buitenwereld verder gaat

Toen mijn dochtertje Ellen* stil werd geboren, ervaarde ik hoe anders mijn rouwproces verliep dan de wereld om mij heen. In de periode na het verlies had ik een sterke behoefte om over haar te praten, haar naam te noemen en woorden te geven aan mijn verdriet.

Tegelijkertijd merkte ik dat mijn omgeving daar steeds minder ruimte voor leek te hebben. Gesprekken werden voorzichtiger, het onderwerp werd soms vermeden, of er kwamen subtiele signalen dat het “tijd was om verder te gaan”. Terwijl de buitenwereld doorging, bleef mijn verdriet onverminderd aanwezig.

Juist dat verschil — tussen wat er van binnen leeft, en wat er van buitenaf verwacht wordt — kan een extra laag van pijn geven.

Een moeder, met wie ik een gesprek had over haar kind die ze verloor in de 30e week van haar zwangerschap, verwoordde het tijdens een gesprek als volgt:
“Na drie maanden stopten mensen met vragen hoe het met me ging. Maar voor mij waren die drie maanden pas het begin. Ik had nog zo veel verdriet en wilde nog steeds over mijn zoontje praten, maar voelde dat anderen ongemakkelijk werden als ik zijn naam noemde. Alsof er een onzichtbare tijdslimiet op mijn verdriet stond.”

Deze ervaring hoor ik vaker terug. Veel ouders ervaren dat hun rouw na een stilgeboorte niet alleen gaat over het verlies zelf, maar ook over het gemis aan erkenning en blijvende ruimte voor hun verdriet.

Rouw kent geen vast tijdspad en laat zich niet sturen door verwachtingen van de omgeving. Het is een diep persoonlijk proces, waarin liefde en gemis onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Vanuit mijn eigen ervaring, en in mijn begeleiding van ouders, weet ik hoe belangrijk het is dat er wél ruimte blijft. Ruimte om te herinneren, te benoemen en te voelen – ook wanneer de buitenwereld alweer verder is gegaan. Door mijn persoonlijke ervaring is mijn werk niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk verdiept. Ik weet hoe kwetsbaar, rauw en complex rouw kan zijn, en hoe belangrijk het is dat er ruimte is voor alles wat zich aandient — zonder oordeel, met zachtheid en aandacht.

Juist daarom zet ik mij in om anderen te ondersteunen in deze periode van verlies. Ik wil helpen om, stap voor stap, weer wat rust, houvast en verbinding te vinden, op een manier die past bij ieders eigen tempo en verhaal.

Om die reden ben ik aangesloten bij Kennisbank Kindverlies. Omdat ik weet hoe waardevol het is om er voor elkaar te kunnen zijn in het delen van verdriet en gemis.

Als je merkt dat je behoefte hebt aan iemand die echt luistert, die begrijpt hoe complex en langdurig dit verdriet kan zijn, dan ben je van harte welkom. Je hoeft dit niet alleen te dragen.