Je hebt haar vandaag nog niet gevoeld.
Dat klopt niet.
Want ze is altijd zo druk in je buik.
Gelukkig is de afspraak bij de gynaecoloog zo gemaakt en mag je langskomen voor een echo, maar op het scherm zie je waar je bang voor was.
Haar hartje klopt niet meer.
De arts begint over het inleiden van de bevalling.
Welke medicatie je krijgt.
Dat er vanmiddag al een plekje voor je is.
Dat je een uitvaartonderneming moet gaan bellen en moet gaan nadenken over de uitvaart.
Na die ene echo staat je leven op zijn kop
en lijkt het alsof alles in het teken staat van afscheid nemen.
Iedereen om je heen heeft het over afscheid nemen.
Terwijl jij je dochter nog niet eens hebt ontmoet.
Je wilt helemaal geen afscheid nemen!!
En dat hoeft nu ook nog niet.
Voordat je afscheid moet nemen, mag je jouw meisje eerst welkom heten.
Eerst moeder worden.
Bevallen van je dochter.
Haar vasthouden.
Haar kusjes geven.
Zien dat haar neusje op de jouwe lijkt
En dat kuiltje in haar kin toch echt van papa is.
Haar vingertjes tellen en natuurlijk ook haar teentjes.
Verliefd zijn op haar.
Je een trotse moeder voelen.
En dat pakje wat je weken geleden al voor haar gekocht hebt, eindelijk bij haar aan doen.
Ook al loopt het leven van jouw kleine meid compleet anders dan je had gehoopt,
ze maakt je moeder.
Omdat jullie zo weinig tijd samen krijgen,
wil ik voor jou bewaren hoe jij haar moeder wordt.
Ik fotografeer niet de dood.
Maar hoe jij haar ter wereld brengt.
Hoe jouw partner naast jou staat
en mee puft bij iedere wee.
Hoe je verliefd naar haar kijkt.
Hoe ze op je borst ligt.
Hoe je haar een kusje geeft op dat prachtige neusje.
En moet lachen om dat kuiltje dat echt op die van papa lijkt
Hoe klein ze is in jullie armen.
En hoe mooi dat pakje haar staat.
Voor jou als moeder voelt deze periode zo dubbel.
Aan de ene kant wil je niets liever dan de hele tijd naar haar blijven kijken.
Aan de andere kant voel je de tranen branden in je ogen als je haar stille lijfje ziet.
Aan de ene kant wil je trots je meisje laten zien aan de wereld.
Aan de andere kant wil je haar voor de wereld beschermen en het ongemak van anderen omdat ze niet met de dood geconfronteerd willen worden.
Aan de ene kant moet je lachen om die kleine kenmerken die haar zo eigen maken.
Aan de andere kant ben je boos omdat je weet dat ze niet mag opgroeien.
Die tegenstrijdigheden zijn niet gek.
Trots en liefde maken jouw verdriet niet kleiner.
Dat je moet lachen, maakt haar dood niet minder erg.
Als welkom heten en loslaten samenkomen, lopen alle emoties door elkaar.
Verdriet en liefde.
Pijn en trots.
Het mag er allemaal zijn.
Want dit is ouderschap: alles voelen voor je kindje.
Ik fotografeer hoe jullie haar ouders worden.
Want haar verhaal begint niet pas bij het afscheid.
Haar verhaal begint bij de positieve test.
Bij haar schopjes in je buik.
Bij het bedenken van haar naam.
Bij haar geboorte.
En het moment dat ze eindelijk in jullie armen ligt en je haar voor het eerst ontmoet.
Het vastleggen van de geboorte van jouw dochter geeft jouw tastbare herinneringen.
Tastbare herinneringen die laten zien dat jij een dochter hebt gekregen.
En ook bewijzen dat je moeder bent geworden.
