14 jaar geleden reed de carnavalsoptocht, in stilte, aan ons voorbij en zat ik met lege armen op de bank. En nu viel ons meisje haar geboortedag weer met carnaval. Tja en wat doe je dan? Precies dat, wat we al 14 jaar met elkaar doen.
Rituelen geven ons iets om vast te houden wanneer alles wankelt. Een zachte taal, zonder woorden, voor wat we voelen. Het helpt ons om liefde zichtbaar te maken, herinneringen levend te houden en stap voor stap verder te gaan, zonder te vergeten. 🩷
Juist in die kleine, betekenisvolle momenten schuilt vaak de meeste troost. Het zorgt voor verbinding met dierbaren, net als waar carnaval voor staat.
Dat ik een paar uur later weer voorop in de polonaise liep, had ik me 10 jaar geleden, op deze dag, niet kunnen bedenken. Maar wanneer plezier en verdriet hand in hand mogen gaan, zorgt zelfs een polonaise voor een gouden randje 😉
Verlies heeft zoveel vormen: Je kunt iemand missen hier, naast je. Nu. Je kunt het verleden zo missen, dat wat er was maar je los moest laten. Je kan ook in de toekomst missen. Het ‘nooit meer later’ en ‘hoe…
Soms hangt er een stille rouwsluier over de werkvloer. Het gemis is groot, maar er wordt weinig over gesproken. Toen journalist Nancy Ubert mij benaderde voor een artikel over rouw op de werkvloer, wist ik meteen dat ik mijn verhaal…
