Fotograaf aan het woord

‘Er is één reportage die me altijd bij zal blijven.

Het was het zusje van dit kleine mannetje dat me zo raakte. Ze begreep maar niet waarom haar broertje niet gewoon mee naar huis mocht. Hij had geen slangetjes meer. Ze kon hem eindelijk vasthouden, hem overladen met kusjes en knuffels. Voor haar was dat toch het teken dat alles goed was?

‘Wanneer mag hij mee naar huis? Wanneer gaan we nou?’
Ze liet hem niet meer los.
‘Ik ben zó ontzettend blij met mijn broertje,’ bleef ze herhalen.

Haar mama was zo sterk. Met een rust die alleen uit pure liefde kan voortkomen, bleef ze uitleggen dat de dokters haar broertje niet meer beter konden maken.

‘Maar hoe lang moet hij dan nog hier blijven? Eén of twee of drie nachtjes?’
Hoopvolle, lieve, vragende oogjes.

Achter mijn camera pinkte ik die middag heel wat tranen weg.

Alles was perfect aan dit mannetje. Prachtig roze, een volle bos haar. In blakende gezondheid geboren. Maar enkele dagen later veranderde een ernstige hersenbloeding zijn toekomst; van een gezonde baby naar een kindje zonder vooruitzicht.

Toen het moment van afscheid dichtbij kwam, kwamen opa en oma de trotse grote zus ophalen. Ze gingen pannenkoeken met haar eten, om haar even af te leiden. Ze wilde zo graag dat haar broertje mee kon.

Papa en mama braken.

Ik sprak met haar af dat ze een hele lekkere pannenkoek zou kiezen. Dat ze dan een hapje zou nemen voor papa, voor mama… én voor haar broertje.

‘En ook een hapje voor jou!” zei ze blij.’