Jullie zijn samen ouders. En jullie hebben jullie kind verloren. Dat verlies raakt jullie allebei — diep, en op jullie eigen manier. Of het nu gaat om een jong kind, een tiener, een volwassen kind of om levend verlies: rouw zet jullie relatie onder druk.
Manu Keirse vergelijkt het verlies van een kind met schipbreuk. Je ligt allebei in het water, zoekend naar iets om je aan vast te houden. Je kunt de ander niet boven water houden zonder zelf te verdrinken. Wat je wél kunt, is naast elkaar blijven drijven — ieder op je eigen manier, ieder op je eigen stuk wrakhout. Dat beeld helpt om te begrijpen waarom rouw zo verschillend kan zijn, en waarom je elkaar soms moeilijk bereikt, ook al wil je niets liever.
Misschien hebben jullie een periode van ziekte, onzekerheid of intensieve zorg meegemaakt. Misschien kwam het verlies plotseling. Hoe het ook is gegaan: jullie deelden een toekomst met jullie kind. En die toekomst verandert of valt weg.
Veel ouders verwachten dat gedeeld verdriet hen dichter bij elkaar brengt. In werkelijkheid kan rouw juist afstand creëren. Niet omdat jullie elkaar niet liefhebben, maar omdat jullie anders rouwen. Omdat je elkaar niet altijd begrijpt. Omdat je allebei probeert te overleven.
Iedereen rouwt anders. Dat verschil kan groot voelen, zeker wanneer je allebei intens verdriet hebt.
Dat kan verwarrend zijn. Je kunt je alleen voelen, zelfs als je samen bent. Je mist steun, terwijl je partner misschien denkt dat hij of zij juist helpt door sterk te blijven.rwarrend zijn. Je kunt je alleen voelen, zelfs als je samen bent. Je mist steun, terwijl je die juist zo nodig hebt.
Het verlies van een jong kind raakt alles in je leven. De zorg, nabijheid en dagelijkse routines vallen weg. Jij rouwt om je kind, en je partner doet dat ook — maar vaak op een andere manier. Dat verschil kan spanning geven, ook al willen jullie allebei het beste voor elkaar. Lees verder over jullie relatie na het verlies van een jong kind.
Het verlies van een schoolgaand kind raakt niet alleen jou, maar ook de wereld waarin je kind zich bewoog: school, vriendjes, rituelen. Jij en je partner kunnen verschillend omgaan met herinneringen, contact met school of de manier waarop je kind herdacht wordt. Dat verschil kan druk zetten op je relatie. Lees verder over jullie relatie na het verlies van een schoolgaand kind.
Het verlies van een tiener brengt vaak een mix van verdriet, ongeloof en vragen met zich mee. Jij en je partner kunnen anders omgaan met schuldgevoel, herinneringen of de laatste periode. Dat verschil kan zwaar drukken op jullie relatie. Lees verder over jullie relatie na het verlies van een puber.
Het verlies van een jongvolwassen kind raakt op een bijzondere manier. Je kind stond op de drempel van zelfstandigheid: studie, werk, relaties, toekomstplannen. Jij en je partner kunnen verschillend omgaan met de vragen, zorgen en herinneringen die daarbij horen. De één zoekt houvast in verhalen of rituelen, de ander probeert overeind te blijven door door te gaan. Dat verschil kan spanning geven, ook als jullie allebei intens verdriet hebben. Lees verder over jullie relatie na het verlies van een jongvolwassen kind.
Het verlies van een volwassen kind raakt op meerdere lagen. Je rouwt om je kind én om het leven dat hij of zij al leidde. Jij en je partner kunnen verschillend omgaan met contact met schoonfamilie, vrienden of kleinkinderen. Dat kan spanning geven, ook als jullie allebei je best doen. Lees verder over jullie relatie na het verlies van een volwassen kind.
Bij levend verlies verandert je kind, je toekomst of je rol als ouder — terwijl je kind nog leeft. Dat kan gaan om ziekte, beperking, psychische problemen of een andere ontwikkeling dan je had verwacht. Jij en je partner kunnen verschillend omgaan met zorgen, hoop en verwachtingen. Lees verder over jullie relatie bij levend verlies.
Na het verlies van je kind kunnen gesprekken stroever worden. Stiltes voelen zwaarder. Je hoopt op steun, maar krijgt iets anders terug. Niet uit onwil, maar omdat jullie rouwstijlen verschillen. Misschien lijkt het alsof je partner verder gaat, terwijl jij dat nog niet kunt. Of andersom. Je begrijpt elkaar minder goed. Dat maakt rouwen extra zwaar.
Als dit langer duurt, kan er meer onder druk komen te staan. Je kunt je terugtrekken omdat je je niet gezien voelt, of juist sneller boos worden omdat de ander “te weinig” lijkt te voelen. Kleine misverstanden kunnen groter worden, omdat jullie allebei moe zijn en weinig ruimte hebben. Soms ontstaat er afstand: je leeft naast elkaar in plaats van met elkaar. Ook intimiteit kan veranderen — emotioneel, fysiek of allebei.
En het kan voelen alsof jullie elkaar minder goed begrijpen. Dat betekent niet dat er iets mis is met jullie relatie. Het laat vooral zien hoe verschillend rouw kan zijn. Jullie zoeken allebei naar een manier om met dit verlies te leven, ieder op je eigen manier.
Veel ouders vinden elkaar uiteindelijk weer terug. Niet omdat ze hetzelfde voelen, maar omdat ze elkaars rouw erkennen. Je mag verschillend rouwen. Je hoeft het verdriet van de ander niet weg te nemen; er gewoon zijn is vaak al genoeg.
Vertel wat je nodig hebt. Luister naar wat de ander nodig heeft. En accepteer dat je elkaar niet altijd kunt geven wat je hoopt. Juist die ruimte — en het besef dat jullie allebei zoeken naar een manier om verder te leven met dit verlies — helpt om elkaar niet kwijt te raken.
Ruimte geven aan elkaars rouw is geen afstand — het is een vorm van liefde.
Wil je je verder verdiepen in hoe rouw relaties beïnvloedt? Het boek Helpen bij verlies en verdriet van Manu Keirse biedt herkenning en steun.
Ik geloof in Vertel je Verhaal in Vilt. Een koesterdag — een dag waarop je mag voelen wat er in je hart leeft en wat verteld wil worden.Je mag het delen met mij, en met het blanco doek van zachte…
15 jaar na de dood van haar zoon, is de verbinding met zijn vrienden er nog steeds. Astrid van der Ham 13 apr 2025 3 minuten om te lezen Ik open mijn mailbox en zie een bericht van Petra, met…
