Er zijn vrouwen die opnieuw zwanger raken nadat ze eerder hun baby’tje in de zwangerschap hebben verloren. Wat vaak opvalt, is dat de blijdschap over een nieuwe zwangerschap er wel is, maar niet vrijuit gevoeld wordt. De angst zit er meteen naast. Soms zelfs ervoor.
Een van de vrouwen die ik sprak, verwoordde het heel scherp. Ze zei dat ze zich deze keer bewust niet wilde hechten aan het kindje in haar buik. Niet omdat ze dit kindje niet wilde. Integendeel. Juist omdat ze zo verlangde, was ze bang voor wat er zou gebeuren als het opnieuw mis zou gaan. Ze wist hoe diep dat verdriet kon zijn. Dat wilde ze niet nog een keer voelen. Dus hield ze afstand.
Ze raakte haar buik nauwelijks aan. Ze praatte niet tegen haar kindje. Ze keek niet te ver vooruit. Ze wilde vooral dat de zwangerschap opschoot. Dat de spannende periode voorbij zou zijn. Dat haar kindje levend op haar buik zou liggen. Pas dan, dacht ze, zou ze zichzelf toestemming geven om echt te voelen, te hechten en te genieten.
Maar het probleem was: dat moment was nog heel ver weg. En alles wat daarvoor kwam, voelde zwaar. Alsof ze maandenlang op scherp moest staan. Alsof deze zwangerschap niet iets was om te beleven, maar iets wat ze vooral moest zien door te komen.
Dat zie ik vaker bij vrouwen die opnieuw zwanger zijn na verlies. Je wilt jezelf beschermen tegen nog meer pijn. Je denkt: als ik me nu niet te veel hecht, doet het straks misschien minder zeer als het weer fout gaat. Alleen werkt het meestal niet zo. De angst blijft. Het wachten blijft. De spanning ook. Wat er vooral verdwijnt, is de ruimte om contact te maken, om zachtheid te voelen en om je kindje nu al welkom te heten. Terwijl dat precies is wat jij en je kindje nodig hebben.
Dat was ook wat deze vrouw begon te merken. Ze zei dat ze zich schuldig voelde. Alsof ze half afwezig was in haar eigen zwangerschap. Alsof ze al een stukje bij haar kindje vandaan bleef, nog voordat het er was. Juist dat deed pijn.
Als vrouwen bij mij komen, begin ik niet met de vraag of ze al kunnen genieten van hun zwangerschap. Dat is na verlies vaak veel te groot. We beginnen met iets anders: met ruimte maken voor wat er nu is.
Voor de angst en voor het verdriet om het kindje dat gemist wordt. Voor de spanning in het lijf en voor de behoefte om jezelf te beschermen.
Pas als daar ruimte voor komt, kan er meestal iets zachter worden. of zoals een vrouw me de dag na een sessie schreef: “ik voel me goed en heb nog steeds het gevoel ons
vorige kindje een passendere plek te hebben kunnen geven door er doorheen te zijn gegaan.”
In mijn begeleiding werk ik veel met vertraging, voelen en afstemmen. Niet alleen via gesprek, maar ook met Reiki. Dat helpt veel vrouwen om uit hun hoofd te komen en te merken hoeveel spanning ze eigenlijk al die tijd hebben vastgehouden. “Ik wist niet dat ik zo moe was van het mezelf inhouden. Ik was de verbinding met mijn lichaam helemaal kwijt”
Dat raakt me, omdat het zo herkenbaar is. Na verlies zijn veel vrouwen niet alleen zwanger, maar ook voortdurend bezig met controleren, inschatten, afremmen en zich schrap zetten.
Wat ik vrouwen als zij help ontdekken, is dat contact maken met je kindje niet betekent dat je ineens nergens meer bang voor bent. Het betekent ook niet dat je meteen vol vertrouwen moet genieten. Het begint vaak veel kleiner.
Met een paar minuten stilzitten met je handen op je buik en voelen dat je kindje er is. Met eenvoudige woorden voor wat je voelt: dat je bang bent, dat je dit kindje niet kwijt wilt. Dat je je soms inhoudt. En ook dat dit kindje zo ontzettend welkom is.
Juist die combinatie is belangrijk. Niet doen alsof er geen angst is, maar die angst ook niet alles laten bepalen. Veel vrouwen merken dat er iets verandert als ze hun gevoelens niet alleen vanbinnen blijven dragen, maar ze liefdevol delen met hun kindje. Niet omdat de angst dan meteen verdwijnt, maar omdat er meer ruimte komt. Meer rust. Meer zachtheid. Meer verbinding. En meer ontspanning, ook bij je kindje.
Naast voelen en ervaren merk ik ook hoe belangrijk uitleg kan zijn. Mijn achtergrond als orthopedagoog en mijn jarenlange ervaring met baby’s, de vroegste ontwikkeling en de vroege verbinding tussen moeder en kind, helpen me om woorden te geven aan wat er gebeurt in zo’n zwangerschap.
Ik leg vrouwen vaak uit dat zwangerschap niet alleen een medische aangelegenheid is, maar ook het begin van een levensverhaal. Dat deze periode ertoe doet. Dat verbinding niet pas na de geboorte begint. En dat die eerste fase van grote betekenis is voor de ontwikkeling van een kind.
Dat hoeft geen extra druk te geven. Integendeel. Voor veel vrouwen geeft het juist richting. Het helpt hen voelen: wat ik nu doe, hoe klein ook, doet ertoe. En ik hoef dat niet perfect te doen. Wel bewust. Wel met aandacht. Wel op een manier die bij mij past.
Wat er bij vrouwen zoals zij verandert, is niet dat ze ineens zorgeloos zwanger zijn. Dat hoeft ook niet. Maar wel: : “Ik ben nog steeds bang, maar ik ben niet meer alleen maar bang.”
Dat is een heel belangrijke stap.
Dat er naast angst ook weer iets anders kan ontstaan. Een rustig moment. Een hand op de buik. Een klein beetje vertrouwen. Een gevoel van nabijheid. Een glimp van genieten.
Ik laat vrouwen ook schrijven over hun zwangerschap. Over hoe dit kindje in haar leven kwam. Over haar verlangen, haar voorzichtigheid en haar hoop. Dat helpt om niet alleen bezig te zijn met de eindstreep, maar ook stil te staan bij het begin van dit leven. Bij de ontstaansgeschiedenis van dit kindje. Ook dat maakte de verbinding concreter en zachter. En voor je kindje is het heel belangrijk om later dit ontstaansverhaal te kennen.
Veel vrouwen verlangen naar dat ene moment waarop hun kindje levend op hun buik ligt. Dat is heel begrijpelijk. Maar de weg daarnaartoe is ook een periode die ertoe doet. Een bijzondere periode. Niet alleen medisch, maar ook emotioneel en relationeel. Jij en je kindje zijn er nu al samen in.
Juist daarom vind ik het zo belangrijk dat vrouwen in een zwangerschap na verlies niet alleen ondersteuning krijgen bij hun angst, maar ook begeleid worden in het opnieuw toelaten van verbinding, ontspanning en vertrouwen. Zodat de zwangerschap niet alleen een tijd van wachten wordt, maar ook een tijd waarin je je kindje kunt ontmoeten.
Misschien ben jij ook opnieuw zwanger na verlies en merk je dat je jezelf inhoudt. Dat je niet durft te hechten. Dat je pas wilt voelen als alles veilig is. Weet dan dat je daarin niet raar bent. En ook niet alleen.
Soms helpt het al om te herkennen wat er gebeurt. Soms helpt het om daar woorden aan te geven. En soms helpt het als iemand een tijd met je meeloopt, zodat er stap voor stap weer meer ruimte komt voor rust, verbinding en vertrouwen.
Wil je eerst rustig kennismaken met mijn manier van werken? Dan kun je een kijkje nemen op mijn videokanaal: Liefdevol verbinden met je ongeboren kind
En voel je dat je meer persoonlijke begeleiding wilt tijdens je zwangerschap, dan lees je op mijn website meer over mijn aanbod Klein Bekijken – Zwangerschap.
Daar kun je ook een gratis kennismakingsgesprek via ZOOM aanvragen waarin we samen kijken wat voor jou passend is.
De letters dansten voor mijn ogen Het boek lag al wekenlang op mijn nachtkastje. Ik had het gekocht omdat iemand zei dat het zou helpen. Dat andere ouders die hun kind hadden verloren er troost in vonden. Maar elke keer…
Gevoelens van machteloosheid, woede, ontreddering. Een onvervulde kinderwens, een miskraam, een overleden (klein)kind of een kind dat afhankelijk zal zijn van de zorg van anderen. (Groot)ouders die dit meemaken kennen het gevoel. Onbegrip van je omgeving. ‘Gelukkig heb je nog…
