Ik had mijn kind verloren tijdens de zwangerschap. En nu zat ik thuis. Een plek waar ik voortdurend werd geconfronteerd met het verlies. Een kamertje met een nooit beslapen wiegje. Geen afleiding, alleen stilte. Ik wilde aan het werk, niet omdat ik er klaar voor was, maar omdat ik behoefte had aan beweging, structuur, iets om handen.
Maar de bedrijfsarts en de verzekeringsarts van het UWV waren duidelijk: eerst fysiek herstellen van de bevalling. Hoe graag ik ook wilde, mijn lichaam had voorrang. Na vier weken ging ik aan het werk. En in het begin ging het goed. Totdat het niet meer goed ging.
Complicaties dwongen me te stoppen. Weer een maand thuis. En toen ik opnieuw begon, merkte ik dat er iets anders was. Ik vergat dingen. Ik was minder secuur. Fouten die ik normaal direct zou zien, gingen gewoon aan me voorbij. Mijn hart klopte te snel, mijn hoofd deed pijn, en ik begreep niet goed wat er met me gebeurde.
De bedrijfsarts begreep het wel. Zijn advies was eenvoudig, en precies wat ik nodig had: focus je op één taak. Eén taak, op jouw ritme, afgestemd op hoe jij je die dag voelt. Niet meer. Stap voor stap kwamen er taken bij, totdat ik uiteindelijk mijn volledige takenpakket weer kon uitvoeren. Na vier weken en één dag werkte ik weer volledig. Dat voelde als een overwinning.
Ik was inmiddels weer zwanger geworden, en had zo gehoopt. En toen, opnieuw dat verlies. Opnieuw die stilte. En ditmaal ook nog het bericht dat mijn contract niet werd verlengd.
Ik stond opnieuw aan het begin. Van alles.
Ik begon opnieuw. Op dezelfde manier als daarvoor, klein beginnen, rustig opbouwen. Maar dit keer was alles anders. Een nieuw takenpakket, een nieuwe omgeving, en omstandigheden die het herstel onbedoeld in de weg stonden. Er waren weinig duidelijke afspraken, nauwelijks evaluatiemomenten, en daardoor weinig houvast.
Wat ik nu weet, en toen voelde maar niet kon benoemen, is dat je in zo’n periode zo kwetsbaar bent. Je wil zo graag herstellen, zo graag laten zien dat je het kunt, dat je soms niet doorhebt dat de omstandigheden zelf het herstel moeilijker maken. Niet omdat er kwade wil was. Maar omdat niemand precies wist wat ik nodig had. En ik zelf ook niet altijd.
Nu begeleid ik ouders die hetzelfde meemaken. En ik zie hoeveel verschil de aanpak van een werkgever kan maken, ook als die het met de allerbeste bedoelingen doet.
Want dat is wat ik het meest tegenkom: werkgevers die écht willen helpen, maar niet weten hoe. Die misschien te veel vragen, of juist te weinig. Die wachten omdat ze niet willen opdringen, terwijl de medewerker thuis zit te hopen dat er iemand belt. Of die van alles regelen zonder eerst te vragen wat iemand eigenlijk nodig heeft.
Er zijn werkgevers die er vanaf dag één zijn. Die contact opnemen, hulp inschakelen en samen met de medewerker kijken wat haalbaar is. En er zijn werkgevers die pas in beweging komen als het tweede ziektejaar ingaat, of als de bedrijfsarts met aanbevelingen komt.
Dat verschil, vroeg of laat, heeft enorme impact op hoe iemand herstelt. Niet alleen op het werk, maar ook in het rouwproces zelf.
Wat hielp was simpel: één taak, mijn eigen tempo, en afspraken die we aanpasten als dat nodig was. Geen grote plannen, gewoon kijken wat die dag haalbaar was. Dit is ook wat ik de ouders adviseer die ik begeleid. Klein beginnen, stap voor stap opbouwen, en ruimte houden om bij te stellen.
En wat ik werkgevers meegeef is eigenlijk even simpel. Wacht niet. Neem contact op. Vraag wat iemand nodig heeft. Geef die ruimte en evalueer. Dat is al meer dan de meeste mensen denken.
Er is geen vaste route terug naar werk. Wat helpt is ruimte, duidelijkheid en een werkgever die samen met jou kijkt wat haalbaar is. Dat is geen grote opgave. Het begint gewoon met contact houden en vragen wat iemand nodig heeft.
Rouw volgt geen vast patroon, en werkhervatting ook niet. Stap voor stap uitbreiden, regelmatig evalueren en ruimte om even te stoppen als dat nodig is. Dat is wat werkt.
Misschien heb je na het lezen van mijn verhaal behoefte aan meer informatie, praktische tips of het verhaal van een ander. Op deze pagina’s vind je wat je zoekt:
Tips voor werkhervatting na het verlies van je baby
Ontdek hoe je na het verlies van je kind je werk soepel en met steun kunt hervatten
Toen onze dochter overleed, werd ons verteld dat we geen recht hadden op kraamzorg. Mijn zwangerschap was daarvoor te kort geweest. Op dat moment vond ik het geen probleem. Voor mij stond kraamzorg gelijk aan vreugde en een roze wolk—iets…
Daar zit je dan. Ontzettend verdrietig en met lege handen..Misschien net na de echo waarop het hartje niet meer klopte. Of weken, maanden, misschien zelfs jaren later — maar het gemis is nog net zo voelbaar. Die handen zouden nu…
