Sinds je jongvolwassen kind is overleden, voelt je leven misschien alsof het in één klap is veranderd. Je kind stond op de grens van volwassenheid: bezig met studie, werk, relaties, misschien een eigen huis of plannen voor de toekomst. Je rol als ouder was al aan het verschuiven. Je zorgde niet meer dagelijks, maar je kind kwam nog steeds bij je terug voor advies, veiligheid en herkenning.
Nu je kind er niet meer is, verlies je niet alleen je kind, maar ook de relatie die juist in deze fase aan het verdiepen was. Je stond naast je kind als ouder én steeds meer als gelijkwaardige gesprekspartner. Dat maakt het verlies verwarrend en intens.
Je kind leefde al deels een eigen leven. Je zag je kind misschien minder vaak, maar de band was volwassen, wederkerig en vaak heel hecht. Je was trots op de stappen die je kind zette, en je zag hoe de toekomst zich begon te vormen.
Rouw om een jongvolwassen kind is ingrijpend omdat:
Sinds je kind is overleden, merk je misschien dat je relatie anders voelt. Je rouwt om je kind, maar ook om de volwassene die hij of zij aan het worden was. Dat brengt emoties met zich mee die niet altijd synchroon lopen met die van je partner. Misschien voel jij de leegte van het huis dat je kind net had verlaten terwijl je je partner juist de gesprekken die steeds volwassener en verdiepend werden, mist. Je kunt bijvoorbeeld houvast zoeken in herinneringen, terwijl je partner probeert overeind te blijven door routines vast te houden.
Door die verschillen begrijp je elkaar soms minder goed. Je merkt misschien dat er iets tussen jou en je partner in komt te staan, waardoor het lastiger wordt om echt met elkaar in gesprek te blijven en elkaar te steunen. Niet omdat jullie elkaar minder liefhebben, maar omdat jullie allebei proberen om te gaan met een verlies dat zo groot en zo anders is dan je ooit had kunnen bedenken. Je merkt misschien ook dat de intimiteit, de nabijheid en jullie dagelijkse gewoontes verschuiven. Je kunt je heel alleen voelen, zelfs wanneer je samen bent.
Je merkt misschien dat de manier waarop je kind is overleden veel invloed heeft op wat jij nu voelt.
Als je kind onverwacht is overleden — door een ongeluk, een acute medische gebeurtenis of suïcide — kan het zijn dat je het gevoel had dat de grond onder je wegzakte. Je werd overvallen door iets waar je geen moment op voorbereid was. Je kunt nog steeds zitten met vragen waar geen antwoord op komt, en met een stilte die je niet kunt plaatsen.
Als je kind na een periode van ziekte of zorgen is overleden, voel je misschien hoe uitgeput je bent van alles wat eraan voorafging. Je hebt spanning, hoop en onzekerheid gedragen, soms in kleine stapjes afscheid genomen, en nu merk je hoe stil het is geworden. Je rouw kan zwaar en gelaagd voelen, en je merkt misschien dat het je op onverwachte momenten raakt. Je merkt misschien dat jij en je partner hier verschillend op reageren. Misschien probeer jij te begrijpen wat er is gebeurd en sta je stil bij wat je voelt, terwijl je partner juist rust of afstand zoekt. Misschien wil jij praten, terwijl je partner tijd nodig heeft om woorden te vinden. Die verschillen hoeven geen probleem te zijn, maar je merkt ze vaak wel in hoe jullie met elkaar omgaan.
De wereld van je jongvolwassen kind was vaak groter dan jij kon zien. Je kind had studie, werk, vrienden, sport, relaties, huisgenoten, sociale media — meerdere kringen waar jij soms maar een deel van meekreeg. Misschien had je kind een partner, een eigen woonplek of plannen die jij vooral van een afstand volgde.
Na het overlijden hoor je misschien verhalen of ontmoet je mensen die belangrijk voor je kind waren, maar voor jou minder bekend. Dat kan warm voelen, omdat je iets over je kind te weten komt wat je nog niet wist. Het kan ook pijnlijk of verwarrend zijn. Je kunt je verbonden voelen en tegelijk beseffen hoeveel je niet wist.
Jij en je partner kunnen daar verschillend mee omgaan. Misschien zoek jij contact met vrienden, studiegenoten of collega’s van je kind, omdat het je helpt om dichtbij te blijven. Misschien vindt je partner dat juist te zwaar of te confronterend, of voelt hij of zij zich een buitenstaander in een wereld die niet vertrouwd is. Ook dat merk je soms in hoe jullie elkaar vinden in deze periode.
Je merkt misschien dat het helpt om af en toe stil te staan bij wat jij nodig hebt, en dat met je partner te delen. Niet om het verdriet kleiner te maken of meteen op te lossen, maar om elkaar een beetje beter te begrijpen in alles wat er speelt. Soms gaat dat vanzelf, soms pas later. En soms is het prettig om dat gesprek te voeren met iemand die jullie situatie kent en begrijpt. Binnen het netwerk van professionals dat bij de Kennisbank Kindverlies is aangesloten, zijn mensen die met je mee kunnen denken.
Wil je meer lezen over hoe rouw eruit kan zien na het verlies van je kind, dan vind je op de pagina Rouwen om het verlies van je kind’ een rustige en herkenbare uitleg.
Soms blijft het stil, zelfs als je een foto maakt… Ik fotografeer afscheid. Van mensen die worden gemist nog voordat ze écht weg zijn. Maar niets raakt me zo diep als het vastleggen van het afscheid van een kindje. De…
Mijn zoon heeft een studiedag. En hij wil naar Naturalis. Vol enthousiasme loopt hij door alle zalen. Beantwoord de vragen van de speurtocht. En elk bordje wordt uitgebreid gelezen. We hebben een heerlijke dag samen. De dood is prachtig – Als iets…
